Langdurig zieken en mutualiteiten

[phate_13]

Het moet verder gaan dan dat allemaal. We hebben structureel nood aan ... welja, flexijobs. Dan niet op de manier hoe het nu georganiseerd is, maar het principe wel. We hebben nood aan jobs voor mensen die maar 1 of 2 dagen in de week kunnen werken, of die slechts sporadisch kunnen werken. Dat vereist een mindshift in de maatschappij, de overveid en ook bij de werkgevers.

Ik ben akkoord, maar ik zie wel grote uitdagingen hierin. Aangezien er zoveel (teveel?) opgezet is in functie van "een volledige voltijds werkende loopbaan" (met wat uitzonderingen). Zoals bv. pensioenen. Maar ook zeker het hele aspect rond arbeidsongeschiktheidsuitkeringen, ziekte (kort vs langdurig), werkloosheidsuitkeringen, ... veel refereert naar een vorig inkomen. Waarbij de "norm" het voltijdse gegeven lijkt te zijn.

 

[rubenvb]

Het moet verder gaan dan dat allemaal. We hebben structureel nood aan ... welja, flexijobs. Dan niet op de manier hoe het nu georganiseerd is, maar het principe wel. We hebben nood aan jobs voor mensen die maar 1 of 2 dagen in de week kunnen werken, of die slechts sporadisch kunnen werken. Dat vereist een mindshift in de maatschappij, de overveid en ook bij de werkgevers.

Twee problemen hiermee:

1. Flexijobs verlossen de werkgevers van allerlei administratie die voor normale vaste werknemers moet gebeuren. Dit kan natuurlijk versoepeld worden, maar dan snij je wel snel heel diep in de bescherming van de werknemers.
2. Flexijobs zijn aantrekkelijk omdat je veel geld eraan overhoudt. Als je ze regulariseert, hoop ik ergens dat dit fiscaal euvel ook ineens verholpen kan worden, maar dan vrees ik ervoor dat niemand die jobs nog wil doen, aangezien je minder beschermd bent alsook gewoon niet dat extraatje verdient. Dit geldt natuurlijk niet voor de mensen die maar 1 of 2 dagen in totaal willen/kunnen werken, maar ik denk niet dat het merendeel flexijobbers zich in die situatie bevindt, en daardoor het systeem er niet meer in gaat slagen om effectief de flexijobs ingevuld te krijgen.

Dusja, een mindshift van alles inderdaad, want ik vrees dat flexijobs an sich niet bedoeld zijn om het probleem van de 1 of 2 dagen per week arbeidsregimes op te vangen in die hoedanigheid.
Nu, onder de streep is een werkende mens waarbij amper belastingen binnenkomen nog steeds beter dan die extra uitkering te moeten geven.
En dan krijg je snel de discussie over het verminderen van de ziekte-uitkering voor die dagen dat er geflexijobt wordt, waardoor het allemaal erg onaantrekkelijk wordt om effectief te gaan werken, lijkt me.

 

[JBM]

Het moet verder gaan dan dat allemaal. We hebben structureel nood aan ... welja, flexijobs. Dan niet op de manier hoe het nu georganiseerd is, maar het principe wel. We hebben nood aan jobs voor mensen die maar 1 of 2 dagen in de week kunnen werken, of die slechts sporadisch kunnen werken. Dat vereist een mindshift in de maatschappij, de overveid en ook bij de werkgevers.

Ik vraag me heel hard of zo een arbeidsmarktbeleid het doel niet gigantisch voorbij schiet en we opgescheept worden met een systeem op z'n Amerikaans, waarbij heel wat mensen twee, drie of nog meer "klotejobkes" moeten doen en daarmee amper rond geraken en een beperkte sociale bescherming genieten.

Vanuit het standpunt van de werknemers heb ik met heel dat flexijob gebeuren een erg sterk be careful what you wish for gevoel.

 

[Sir.Killalot]

Twee problemen hiermee:

1. Flexijobs verlossen de werkgevers van allerlei administratie die voor normale vaste werknemers moet gebeuren. Dit kan natuurlijk versoepeld worden, maar dan snij je wel snel heel diep in de bescherming van de werknemers.
2. Flexijobs zijn aantrekkelijk omdat je veel geld eraan overhoudt. Als je ze regulariseert, hoop ik ergens dat dit fiscaal euvel ook ineens verholpen kan worden, maar dan vrees ik ervoor dat niemand die jobs nog wil doen, aangezien je minder beschermd bent alsook gewoon niet dat extraatje verdient. Dit geldt natuurlijk niet voor de mensen die maar 1 of 2 dagen in totaal willen/kunnen werken, maar ik denk niet dat het merendeel flexijobbers zich in die situatie bevindt, en daardoor het systeem er niet meer in gaat slagen om effectief de flexijobs ingevuld te krijgen.

Dusja, een mindshift van alles inderdaad, want ik vrees dat flexijobs an sich niet bedoeld zijn om het probleem van de 1 of 2 dagen per week arbeidsregimes op te vangen in die hoedanigheid.
Nu, onder de streep is een werkende mens waarbij amper belastingen binnenkomen nog steeds beter dan die extra uitkering te moeten geven.
En dan krijg je snel de discussie over het verminderen van de ziekte-uitkering voor die dagen dat er geflexijobt wordt, waardoor het allemaal erg onaantrekkelijk wordt om effectief te gaan werken, lijkt me.

Wanneer ik refereer naar de flexijobs, dan gaat dat om de flexibiliteit van die jobs. Niet om de fiscaliteit die er momenteel achter zit.

Het is die flexibiliteit die we nodig hebben om langdurig zieken te activeren.

Ik vraag me heel hard of zo een arbeidsmarktbeleid het doel niet gigantisch voorbij schiet en we opgescheept worden met een systeem op z'n Amerikaans, waarbij heel wat mensen twee, drie of nog meer "klotejobkes" moeten doen en daarmee amper rond geraken en een beperkte sociale bescherming genieten.

Vanuit het standpunt van de werknemers heb ik met heel dat flexijob gebeuren een erg sterk be careful what you wish for gevoel.

Ik ga ook niet beweren dat ik de waarheid in pacht heb. Moest een simpele ziel als ik in staat zijn om op een forum in een paar zinnen dé oplossing te formuleren, dan ga ik er vanuit dat het al lang opgelost was.

Wat voor mij wel heel duidelijk is, is dat we nog altijd in een veel te rigide, alles-of-niets maatschappij en arbeidsmarkt zitten. En dan kan je sleuren zoveel je wil aan langdurig zieken, maar als mensen maar in staat zijn om 1 of 2 dagen te werken, of om enkel sporadisch te werken, dan heeft het geen enkele zin om hen te pushen in een systeem dat minstens halftijds verwacht en volgens een vast ritme.

Je kan mensen niet activeren, als er geen jobs voor hen zijn. Zo simpel is het dan wel weer.

 

[Silence]

Wanneer ik refereer naar de flexijobs, dan gaat dat om de flexibiliteit van die jobs. Niet om de fiscaliteit die er momenteel achter zit.

Was dat niet het origineel doel van de flexijob?

Om te gebruiken in sectoren die met hoogtes en laagtes zitten (bv. Horeca) en waar men dan snel iemand voor 1 of 2 dagen per week kon komen laten helpen om drukke momenten?

Voor mensen die naast hun gewone (full-time) job nog graag een extra centje bijverdienen?

Is zen doel al heel ver voorbijgeschoten

 

[Bongobong]

Hoeveel rapporten en meningen van mensen die de situatie zéér goed kennen moeten er nog komen? Ik denk dat elke normale mens nu wel al goed beseft hoe pervers die mutualiteiten eigenlijk wel niet zijn.
Ik kijk echt met glinsterende ogen naar heel de situatie. Van mij mogen mutualiteiten in z'n geheel worden opgedoekt. Alles wat die aanbieden kan je probleemloos opvangen door een neutrale speler (die nu al bestaat: de HZIV). Die "aanvullende verzekering" (eufemisme voor 30€ terug voor een bril en 10€ voor de sportschool) kan je probleemloos onder privéverzekeraars vinden.

We gaan nog nooit zo rijk geweest als we komaf maken met die achterhaalde erfenissen van de verzuiling en particratie.

Ik kan er inkomen dat het nu lijkt of we in een situatie beland zijn waar een extra tussenniveau beslist over belastingsgeld op een vaak zelfdienende manier. Maar ik weet niet of het juiste antwoord is om die erfenis op te doeken. De 'middleman' gaat misschien verdwijnen maar er verandert fundamenteel weinig aan het systeem. Je blijft zitten met een select aantal politieke actoren die beslissingen maken over een schijnbaar eindeloos budget. Enige dat je kan hopen is dat de partij aan de macht verantwoordelijke beslissingen neemt maar dat gaat niet altijd het geval zijn.

Het lijkt mij nuttiger om de mutualiteiten terug deels verantwoordelijk te stellen voor hun eigen fondsenwerving. Op die manier creëer je een echte financiële motivatie om niet enkel de gulle gever uit te hangen.

 

[dee]

Ik kan er inkomen dat het nu lijkt of we in een situatie beland zijn waar een extra tussenniveau beslist over belastingsgeld op een vaak zelfdienende manier. Maar ik weet niet of het juiste antwoord is om die erfenis op te doeken. De 'middleman' gaat misschien verdwijnen maar er verandert fundamenteel weinig aan het systeem. Je blijft zitten met een select aantal politieke actoren die beslissingen maken over een schijnbaar eindeloos budget. Enige dat je kan hopen is dat de partij aan de macht verantwoordelijke beslissingen neemt maar dat gaat niet altijd het geval zijn.

Het lijkt mij nuttiger om de mutualiteiten terug deels verantwoordelijk te stellen voor hun eigen fondsenwerving. Op die manier creëer je een echte financiële motivatie om niet enkel de gulle gever uit te hangen.

Wat bedoel je met deels verantwoordelijk te stellen voor hun eigen fondsverwerving?
Enkel en alleen de exacte terugbetaling storten. Geen subsidies en terug btw plicht?
Meer lijkt me niet te doen. Je kan ze niet verplichten om de sociale zekerheid te sponsoren.

 

[Bongobong]

Wat bedoel je met deels verantwoordelijk te stellen voor hun eigen fondsverwerving?
Enkel en alleen de exacte terugbetaling storten. Geen subsidies en terug btw plicht?
Meer lijkt me niet te doen. Je kan ze niet verplichten om de sociale zekerheid te sponsoren.

Ik dacht eerder aan een systeem waarbij hun totale budget vast ligt, bijvoorbeeld op basis van ledenaantal.

 

[Falafel]

Mutualiteiten hebben een eigen pot voor hun aanvullende voordelen. Die wordt voornamelijk gevuld door hun ledenbijdrage.
Daarnaast heb je de extra verzekeringen. Die zitten altijd apart onder een aparte juridische entiteit. Pot wordt gevuld door bijdragen door aansluitingen.
En de pot voor de terugbetalingen en uitkeringen (verplichte ziekteverzekering) komt van de overheid.

Daarnaast heb je nog de vzw's met elk eigen potjes (zoals een Samana etc.).

Die drie eerste potten met werkingsmiddelen zijn bij mijn weten gescheiden op juridisch en boekhoudkundig vlak.

 

[Avi]

Ik stel me nog altijd de vragen:
-waar was de GRI dan? Welke verantwoordelijkheid dragen de artsen daar?
-wanneer gaat men nu eens werkgevers echt responsabiliseren om in te zetten op re-integratie?
(Ander onderwerp maar toch voor mij belangrijk
-mag er eens aandacht voor chronisch zieken komen die wel blijven werken en overal tussen de mazen van het net vallen qua ondersteuning en tegemoetkoming? Vorig jaar zelf bijvoorbeeld tussen de 4000 en 5000 euro moeten uitgeven aan medische kosten. Deels terugbetaald, maar je moet het maar altijd opleggen eerst.)

Zet nu eens duidelijk uit wat jij verstaat onder het responsabiliseren van werkgevers op vlak van re-integratie.

Net zoals niet elke langdurig zieke hetzelfde is, is niet elke werkgever hetzelfde. Succes met op maat gemaakte herintegratietrajecten opzetten als kleine zelfstandige. Oh, en dat is bovendien allemaal vrijwillig voor de zieke trouwens.

Ik heb mijn buik er wel wat van vol eigenlijk. Je staat als werkgever in dit land volledig machteloos tegenover een werknemer die weet hoe het systeem in elkaar zit. Er zijn bedrijven die van hun sociaal secretariaat het advies krijgen om in bepaalde gevallen de boel uit te zitten tot de werknemer op pensioen gaat. Totaal krankzinnig.

 

[Falafel]

@Avi je loopt wat achter op de discussie. Daar ging het over op pagina 3.