Langdurig zieken en mutualiteiten

[Sir.Killalot]

"Op de werkvloer vond ik geen plek om te doen wat ik kan": Joke en Jonathan zijn langdurig ziek én klussen bij | VRT NWS Nieuws

"Het klassieke systeem heeft geen plek voor mensen met speciale noden. Een gewone werkgever kan die flexibiliteit niet bieden." Dat zegt Joke die al 10 jaar langdurig ziek is én bijklust, nu CD&V een wetsvoorstel klaarheeft om de combinatie van een uitkering met een flexi-job onmogelijk te...

www.vrt.be

Dus... Je hebt een job. Maar je zet je ziek om een uitkering te trekken, zonder te werken.
En dan ga je een flexi-job doen, om belastingsvrij te werken.

En CD&V wilt dat soort profiteren legaal maken?

Serieus zeg.

Euh, in dat artikel wil CD&V dat net niet meer mogelijk maken?

Heb je het artikel eigenlijk gelezen? Want de twee voorbeelden die in het artikel gegeven worden, zijn ook geen mensen die zich ziek hebben gezet, maar effectief ziek zijn.

Flexijobs zijn absoluut niet het antwoord, maar het is mijn inziens wel absoluut een feit dat onze arbeidsmarkt veel te rigide is. Het is alles of niets. Mensen die slechts beperkt of af en toe kunnen en willen werken, wordt het heel moeilijk gemaakt. En ze worden er maatschappelijk vaak nog eens scheef voor bekeken ook. Want mensen zien je dan 1 dag in de week werken, en dan ben je in hun ogen een profiteur. Terwijl je de overige 6 dagen misschien amper je zetel uit geraakt van de pijn of vermoeidheid, maar dat zien ze natuurlijk niet.

De vergelijkingen met het buitenland vind ik ook altijd een moeilijke, want je weet niet hoe daar hun arbeidsmarkt georganiseerd is. Een Japan heeft bvb een zeer lage werkloosheidsgraad (rond de 2%), maar die hebben ook ongelofelijk veel poepsimpele jobkes die in ons land ondenkbaar zouden zijn. Bij straatwerken staat er op elke hoek van de straat iemand wiens enige job het is om ... ja, ik weet het zelfs niet goed. Officieel voor de veiligheid, maar dat is pure bezigheidstherapie. In stations heb je begroeters, wiens enige job het is om mensen die het openbaar vervoer nemen goeiedag te wensen en te bedanken.

Ik weet niet hoe het in Japan gesteld is met de sociale zekerheid, allicht is het daar veel strenger en minder goed als bij ons. Maar ze hebben dus ook wel alternatieven voor zij die om welke reden dan ook minder belastende jobs aankunnen.

 

[marcel]

Ja, ik heb het mis gelezen, my bad
Ik dacht dat dat al verboden was, want obviously fraude. Daarmee dat ik los over die "on" gelezen heb

 

[808 State]

Die flexijobs zijn eigenlijk compleet ontploft, net zoals de bedrijfswagens.

 

[racemaniac]

Dat zegt Joke die al 10 jaar langdurig ziek is én bijklust, nu CD&V een wetsvoorstel klaarheeft om de combinatie van een uitkering met een flexi-job onmogelijk te maken.

Ze willen het toch net verbieden?

Als ik dat artikel lees, wat vindt gij daar profiteren/fraude aan?
Ze willen het idd nu illegaal maken precies. Maar 'k zou hopen dat er iets van systeem zou bestaan voor zo'n mensen dat het niet kiezen is tussen 100% thuiszitten of 100% werken wanneer ze zich wel nuttig kunnen maken voor de maatschappij met iets tussenin (of dat dat tussenin een goede eerste stap kan zijn om terug naar 100% werk te geraken).

 

[contextbinder]

Als ik dat artikel lees, wat vindt gij daar profiteren/fraude aan?
Ze willen het idd nu illegaal maken precies. Maar 'k zou hopen dat er iets van systeem zou bestaan voor zo'n mensen dat het niet kiezen is tussen 100% thuiszitten of 100% werken wanneer ze zich wel nuttig kunnen maken voor de maatschappij met iets tussenin (of dat dat tussenin een goede eerste stap kan zijn om terug naar 100% werk te geraken).

Het dingetje is dat er nogal wat neveneffecten kunnen zijn: mensen die meer inkomen gaan hebben met 30% te werken dan diegenen die 100% werken, maar ook mensen met veel vakantie en korte werkweken hebben die makkelijker een flexi kunnen bijnemen, .. en idem soms met mgmt vennootschappen en andere zaken mbt optimalisatie - je weet dat de nadruk in België altijd de nadruk ligt op: hoe wordt ik hier financieel beter van.

Allemaal extra spanningen die zo ontstaan, en niet zelden terecht.

 

[Tonerider]

Als ik dat artikel lees, wat vindt gij daar profiteren/fraude aan?
Ze willen het idd nu illegaal maken precies. Maar 'k zou hopen dat er iets van systeem zou bestaan voor zo'n mensen dat het niet kiezen is tussen 100% thuiszitten of 100% werken wanneer ze zich wel nuttig kunnen maken voor de maatschappij met iets tussenin (of dat dat tussenin een goede eerste stap kan zijn om terug naar 100% werk te geraken).

Als iemand dat al vier jaar doet, kan je het dan nog als een tussenstap beschouwen? Maak dat dan ook belastbaar vanaf x-aantal tijd, anders heb je de perceptie van profiteren. Je kan dat bijv. 1 jaar doen en dan moet je weer full-time/deeltijds gaan werken of het wordt belastbaar.
Zoals in dat artikel staat: nu het is flexi-jobben eigenlijk een bijna legale vorm van zwartwerk. Vooral in combinatie met het verkrijgen van een sociale uitkering voelt dat gewoon verkeerd aan. Dat is natuurlijk een gevoel en niet objectief, maar ik denk wel dat er een grond van waarheid in dat gevoel zit. En daarmee bedoel ik zeker niet dat het allemaal profiteurs zijn, die van deze regeling gebruikmaken. Een groot deel zal dit idd. wel als een soort van tussenstap gebruiken, maar toch schort er iets aan de regeling.

 

[racemaniac]

Als iemand dat al vier jaar doet, kan je het dan nog als een tussenstap beschouwen? Maak dat dan ook belastbaar vanaf x-aantal tijd, anders heb je de perceptie van profiteren. Je kan dat bijv. 1 jaar doen en dan moet je weer full-time/deeltijds gaan werken of het wordt belastbaar.
Zoals in dat artikel staat: nu het is flexi-jobben eigenlijk een bijna legale vorm van zwartwerk. Vooral in combinatie met het verkrijgen van een sociale uitkering voelt dat gewoon verkeerd aan. Dat is natuurlijk een gevoel en niet objectief, maar ik denk wel dat er een grond van waarheid in dat gevoel zit. En daarmee bedoel ik zeker niet dat het allemaal profiteurs zijn, die van deze regeling gebruikmaken. Een groot deel zal dit idd. wel als een soort van tussenstap gebruiken, maar toch schort er iets aan de regeling.

Ik vermeld dat dat evt een tussenstap kan zijn. Maar is mijn post dan zo onduidelijk dat dat gewoon een optie is. Het andere voorbeeld in't artikel is iemand met chronische pijn die gewoon hooguit 25% kan werken, en er is bij geen enkele werkgever plaats voor zo'n mensen, dus dan is't idd uiteraard een permanente situatie die imo ook geen profiteren is.

 

[Sneeuwstorm]

Of onze wetgeving

“Er zijn vandaag mensen die voor 80% ziek zijn verklaard, maar voor de overige 20% kunnen flexwerken. In die situatie behoudt men 100% van de uitkering, met daarbovenop het onbelaste inkomen uit die flexi-job.

Vanaf 1 juli zal je kunnen flexwerken in álle sectoren. Zo zou bijvoorbeeld een buschauffeur die langdurig ziek is één of twee dagen onbelast kunnen gaan bijklussen bij een ander bedrijf als buschauffeur.

Stel dat gij als IT'er thuis zit met een burnout en gaat een flexijob doen bij een ander IT bedrijf. Dan is de oplossing voor die burnout toch eerder : werk deeltijds of zoek ander werk.

Flexijobs zouden toch ook belast moeten zijn, maar het probleem lijkt mij dat een gewoon loon te veel belast is, waardoor , als je flexijobs in één pot bovenop het loon gooit, niet meer zo interessant zouden zijn, want je zou dan de helft van het geld al kwijt zijn aan belastingen.
Probleem is dus dat werken niet genoeg loont en/of dat die jobjes in de eerste plaats te weinig betaald zijn.

 

[Sir.Killalot]

Het probleem ligt hem bij hoe flexijobs georganiseerd zijn, niet bij mensen die niet 100% kunnen werken die toch manieren zoeken om deeltijds of sporadisch te werken. Dat zou net aangemoedigd moeten worden, in plaats van hen weg te zetten als profiteurs.

 

[JBM]

Langs de andere kant vind ik ook dat er werk moet worden gemaakt van de verantwoordelijkheid van de werkgevers. Uiteindelijk betalen zij maar een maand uit. Het is vaak goedkoper om langdurige zieken gewoon op payroll te laten staan, dan om de moeite te doen om ze ofwel opnieuw te integreren, ofwel om ze te ontslaan. Nederland doet het dan toch helemaal anders.

Verantwoordelijkheid van de werkgevers? Hoezo dan?

Ofwel is een werknemer effectief arbeidsongeschikt en hoort die dus niet op het werk te zijn. Ofwel is die persoon wel arbeidsgeschikt en ligt de fout bij de behandelend arts en/of mutualiteit.

Sinds dit jaar betalen werkgevers trouwens bovenop het maand gewaarborgd loon ook 30% van de ziekteuitkering van de 2de en 3de maand terug aan de RSZ. Vanaf 2027 komen daar ook nog de 4de en 5de maand bij.

Je kan een zieke werknemer ook niet zomaar ontslaan he. Al helemaal niet omwille van een reden die te maken heeft met de arbeidsongeschiktheid. Ontslag wegens medische overmacht kan soms wel maar is aan strikte voorwaarden verbonden. Dit kan bijvoorbeeld niet wanneer de werknemer nog beschouwd wordt als zijnde in revalidatie. En na ontslag wegens medische overmacht blijft de persoon in kwestie ook gewoon op de ziekenkas staan. Dus dat lost het probleem voor de overheid niet op.

Op deeltijdse werkhervatting kan nog meer ingezet worden. Maar in de praktijk is dat dikwijls ook niet werkbaar.

 

[Falafel]

De werkgever kan wel degelijk nog meer doen. En dan kijk ik weer naar Nederland (neen geen heilig voorbeeld) waar medewerkers zelfs al deeltijds kunnen hervatten met minimaal aantal uren. Werknemer en werkgever krijgen samen die verantwoordelijkheid om een plan op te stellen onder begeleiding van de arbeidsarts. Arbeidsongeschikt of niet...zo zwart wit is dat in héél veel gevallen gewoon niet.

Een Nederlandse vriendin van mij in palliatieve fase werkt zelfs nog een paar uurtjes per week wanneer ze kan. Die flexibiliteit is er en haar toestand wordt gezien als meerwaarde voor de job. Ik ga er inhoudelijk niet over doorgaan, maar ze heeft die job gevonden en gekregen toen ze dus al wisten dat ze palliatief was.

 

[Smodge]

Verantwoordelijkheid van de werkgevers? Hoezo dan?

Ofwel is een werknemer effectief arbeidsongeschikt en hoort die dus niet op het werk te zijn. Ofwel is die persoon wel arbeidsgeschikt en ligt de fout bij de behandelend arts en/of mutualiteit.

Sinds dit jaar betalen werkgevers trouwens bovenop het maand gewaarborgd loon ook 30% van de ziekteuitkering van de 2de en 3de maand terug aan de RSZ. Vanaf 2027 komen daar ook nog de 4de en 5de maand bij.

Je kan een zieke werknemer ook niet zomaar ontslaan he. Al helemaal niet omwille van een reden die te maken heeft met de arbeidsongeschiktheid. Ontslag wegens medische overmacht kan soms wel maar is aan strikte voorwaarden verbonden. Dit kan bijvoorbeeld niet wanneer de werknemer nog beschouwd wordt als zijnde in revalidatie. En na ontslag wegens medische overmacht blijft de persoon in kwestie ook gewoon op de ziekenkas staan. Dus dat lost het probleem voor de overheid niet op.

Op deeltijdse werkhervatting kan nog meer ingezet worden. Maar in de praktijk is dat dikwijls ook niet werkbaar.

Over het juridische ga ik je niet tegenspreken, maar volgens mij maak je / we (BE) het iets te binair... Ofwel volledig arbeidsongeschikt, ofwel arbeidsgeschikt. Terwijl dat in de realiteit bij heel veel langdurige ziektegevallen gewoon niet zo zwart wit is. Iemand kan misschien geen 38u werken, geen stressvolle functie aan, geen fysiek zwaar werk doen, enzovoort… maar wel nog 4u per week, 8u per week, tijdelijk aangepast werk, thuiswerk, lichtere taken, opbouwschema, whatever.

@Falafel maakt wel een punt imo. NL is zeker geen heilig voorbeeld, maar daar ligt de verantwoordelijkheid veel meer bij werkgever EN werknemer om samen met de bedrijfsarts een re-integratieplan te maken (zelf gebruik van gemaakt tijdens corona) In België voelt het toch heel vaak sneller aan alsof iemand “op de ziekenkas staat” en dan in een apart systeem verdwijnt tot die plots weer volledig inzetbaar moet zijn.

Vooral het laatste wat je zegt (vetgedrukt) is denk ik net het punt. Misschien moeten we dan vooral kijken waarom het zo vaak niet werkbaar is, in plaats van dat als eindpunt van de discussie te nemen.

 

[beryl]

Verantwoordelijkheid van de werkgevers? Hoezo dan?

Ofwel is een werknemer effectief arbeidsongeschikt en hoort die dus niet op het werk te zijn. Ofwel is die persoon wel arbeidsgeschikt en ligt de fout bij de behandelend arts en/of mutualiteit.

Sinds dit jaar betalen werkgevers trouwens bovenop het maand gewaarborgd loon ook 30% van de ziekteuitkering van de 2de en 3de maand terug aan de RSZ. Vanaf 2027 komen daar ook nog de 4de en 5de maand bij.

Je kan een zieke werknemer ook niet zomaar ontslaan he. Al helemaal niet omwille van een reden die te maken heeft met de arbeidsongeschiktheid. Ontslag wegens medische overmacht kan soms wel maar is aan strikte voorwaarden verbonden. Dit kan bijvoorbeeld niet wanneer de werknemer nog beschouwd wordt als zijnde in revalidatie. En na ontslag wegens medische overmacht blijft de persoon in kwestie ook gewoon op de ziekenkas staan. Dus dat lost het probleem voor de overheid niet op.

Op deeltijdse werkhervatting kan nog meer ingezet worden. Maar in de praktijk is dat dikwijls ook niet werkbaar.

Werkgevers kunnen wel degelijk nog meer doen, deeltijdse werkhervatting is bijvoorbeeld niet optimaal dus als de werkgevers niets van de kost moet betalen van de afwezige werknemer is er geen financiële reden om daarin moeite te doen. Als de werkgever wel betaalt is het voor hem kiezen tussen een heel slechte en een minder slechte oplossing en zal ie wel voor de suboptimale oplossing gaan.

Anderzijds is het natuurlijk ook wel duidelijk dat de grootste macht hier bij de overheid ligt, het is de overheid die bepaalt wanneer iemand niet meer moeten werken en wel doorbetaald wordt. Op dat vlak is het niet ideaal dat de financiële gevolgen bij bij de werkgever zitten.

Als je werkgevers verantwoordelijk maakt krijg je bovendien ook een soort van privatisering van de sociale zekerheid bij ziekte. Als je werkgevers dat deel van de sociale zekerheid gaat laten dragen gaan ze ook, terecht, de tools eisen om ook een impact te kunnen hebben en gaan ze dus een rol opeisen bij de toekenning en opvolging van ziekteverlof, als blijkt dat ziekenfondsen hun verantwoordelijkheid van zich afschuiven gaan ze daar niet passief bij blijven. Dat privatiseren is een richting die we al ingeslagen zijn met bvb controleartsen gestuurd door werkgevers maar waar we vermoed ik nog verder in gaan gaan als we werkgevers gaan vragen de gevolgen te betalen.

 

[JBM]

Vooral het laatste wat je zegt (vetgedrukt) is denk ik net het punt. Misschien moeten we dan vooral kijken waarom het zo vaak niet werkbaar is, in plaats van dat als eindpunt van de discussie te nemen.

Over het juridische ga ik je niet tegenspreken, maar volgens mij maak je / we (BE) het iets te binair... Ofwel volledig arbeidsongeschikt, ofwel arbeidsgeschikt. Terwijl dat in de realiteit bij heel veel langdurige ziektegevallen gewoon niet zo zwart wit is. Iemand kan misschien geen 38u werken, geen stressvolle functie aan, geen fysiek zwaar werk doen, enzovoort… maar wel nog 4u per week, 8u per week, tijdelijk aangepast werk, thuiswerk, lichtere taken, opbouwschema, whatever.

@Falafel maakt wel een punt imo. NL is zeker geen heilig voorbeeld, maar daar ligt de verantwoordelijkheid veel meer bij werkgever EN werknemer om samen met de bedrijfsarts een re-integratieplan te maken (zelf gebruik van gemaakt tijdens corona) In België voelt het toch heel vaak sneller aan alsof iemand “op de ziekenkas staat” en dan in een apart systeem verdwijnt tot die plots weer volledig inzetbaar moet zijn.

Vooral het laatste wat je zegt (vetgedrukt) is denk ik net het punt. Misschien moeten we dan vooral kijken waarom het zo vaak niet werkbaar is, in plaats van dat als eindpunt van de discussie te nemen.

Dat is allemaal heel makkelijk gezegd. En in bepaalde jobs zal dat ook wel degelijk relatief eenvoudig te doen zijn. Bij andere ligt dat heel wat moeilijker of is het zelfs niet haalbaar.

Het kan in dat laatste geval, naar mijn mening, absoluut niet de bedoeling zijn dat werkgevers jobs moeten uitvinden om een zieke werknemer toch maar deeltijds te laten hervatten. Deeltijdse hervatting ja, maar dan wel in de eigen functie.

Het kan ook niet de bedoeling zijn dat werkgevers hierin meer verantwoordelijkheid opgelegd krijgen maar dat hun huidige patronale lasten niet dalen.

 

[Falafel]

Waarom moet dat in de eigen functie? Dat valt toch ook te nuanceren. Opnieuw niet overal en altijd mogelijk, maar op veel plaatsen wel en gebeurt dat ook al op de dag van vandaag.

 

[Smodge]

Dat is allemaal heel makkelijk gezegd. En in bepaalde jobs zal dat ook wel degelijk relatief eenvoudig te doen zijn. Bij andere ligt dat heel wat moeilijker of is het zelfs niet haalbaar.

Het kan in dat laatste geval, naar mijn mening, absoluut niet de bedoeling zijn dat werkgevers jobs moeten uitvinden om een zieke werknemer toch maar deeltijds te laten hervatten. Deeltijdse hervatting ja, maar dan wel in de eigen functie.

Goh, ik ben het er wel met eens dat werknemers geen fictieve jobs moet laten uitvinden... Da klinkt wel héél absurd en ook zeker niet wat ik bedoel ze. Zeker bij kleinere bedrijven of functies waar het werk gewoon heel praktisch/fysiek/operationeel is.

Maar “deeltijds hervatten enkel in de eigen functie” vind ik dan weer te kortzichtig... Daar loopt het net toch vaak vast zou ik denken. Iemand kan misschien zijn volledige functie tijdelijk niet aan, maar wel een deel ervan, of tijdelijk aangepast werk doen dat nuttig is voor het bedrijf. Voor mij is dat geen job "uitvinden", maar kijken of er realistisch werk is binnen wat iemand wel nog kan. En natuurlijk snap ik ook wel dat als er geen zinvol aangepast werk is... Tja, dan is er geen. Ik wil van een werkgever zeker geen sociale opvangstructuur maken, maar ik vind wel dat er meer verwacht mag worden dan gewoon easy peasy "ziek is ziek, the end".

Het kan ook niet de bedoeling zijn dat werkgevers hierin meer verantwoordelijkheid opgelegd krijgen maar dat hun huidige patronale lasten niet dalen.

Zeker! Als men werkgevers nu meer verantwoordelijkheid zou geven op vlak van re-integratie, mag er ook iets tegenover staan imo. Minder lasten, ondersteuning (!) , begeleiding (!) , duidelijke regels, minder administratieve rompslomp. Anders zijn we gewoon weer typisch a la Belgique bezig: iedereen extra verantwoordelijk maken, maar niemand extra middelen geven.

Tbh, mijn punt is vooral, het mag geen all of nothing systeem blijven. Niet elke langdurig zieke kan terug deeltijds aan de slag, maar voor de groep waar het wel kan, moet het systeem flexibeler en minder passief zijn.

Just my 2 cents natuurlijk.

 

[Sir.Killalot]

Dat is allemaal heel makkelijk gezegd. En in bepaalde jobs zal dat ook wel degelijk relatief eenvoudig te doen zijn. Bij andere ligt dat heel wat moeilijker of is het zelfs niet haalbaar.

Het kan in dat laatste geval, naar mijn mening, absoluut niet de bedoeling zijn dat werkgevers jobs moeten uitvinden om een zieke werknemer toch maar deeltijds te laten hervatten. Deeltijdse hervatting ja, maar dan wel in de eigen functie.

Het kan ook niet de bedoeling zijn dat werkgevers hierin meer verantwoordelijkheid opgelegd krijgen maar dat hun huidige patronale lasten niet dalen.

Het probleem is dat het omgekeerde, de huidige situatie, ook heel makkelijk gezegd is. Het is die alles of niets mentaliteit die er (mede) voor zorgt dat we zoveel langdurig zieken hebben. We moeten de verantwoordelijkheid uiteraard niet volledig op de werkgevers gaan schuiven, maar het is wel overduidelijk dat zij ook ten volle mee in het bad moeten getrokken worden om iets aan de problematiek te doen. De rigiditeit van ons systeem moet er uit.

 

[scriptkiddie]

Ik ben zelf begin februari uitgevallen met psychische / psychiatrische klachten.

Ik heb er ondertussen al best een intensief behandel- en hersteltraject opzitten: huisarts, psychiater, psycholoog, autismecoach, 2 soorten medicatie, voedingssupplementen (magnesium en vitamine D), beweging (2x per dag 30 min wandelen, krachtoefeningen), slaap, gezonde voeding, actieve rust, ... .

Daarnaast zou je me de afgelopen maanden hebben kunnen zien: ramen poetsen, klussen in huis, werken in de tuin, bezig zijn met mijn kinderen (speeltuin, afhalen van school / crèche, meegaan naar de circusschool, ...). Ook qua sociaal contact ben ik de laatste maanden veel meer buiten geweest: praatjes maken met de buren, mijn vrienden bezoeken, eens op café gaan, leuke uitstapjes waaronder 2 vakanties (met en zonder kinderen).

Sinds eind april ben ik 50% weer aan het werken, ongeveer 1 dag op kantoor en 3 halve dagen thuiswerk. Daarnaast zie je mij dan "het ontspannen leven leiden".

Je kan mij ontspannen zien lachen, ik zie er gezond en sportiever uit dan ooit, ben gebruind door het vele buiten zijn en heb veel minder wallen dan je van mij gewoon zou zijn. Mijn collega's op het werk zien mij die ene dag per week ook in goede toestand, zelfs mijn (weinige) klanten kan ik - naar eigen aanvoeloen - beter dan ooit verderhelpen op dit moment.

Wie niet weet dat ik deze winter bijna dood was en al maanden onder zware medicatie zit, zou denken dat ik zo'n profiteur ben. In realiteit ben ik keihard aan het werken aan mijn fysieke en mentale gezondheid. Ik hoop deze zomer terug naar 100% te kunnen gaan. In tussentijd vraag ik wat geduld en empathie van de samenleving die mij financieel steunt.

 

[JBM]

Het probleem is dat het omgekeerde, de huidige situatie, ook heel makkelijk gezegd is. Het is die alles of niets mentaliteit die er (mede) voor zorgt dat we zoveel langdurig zieken hebben. We moeten de verantwoordelijkheid uiteraard niet volledig op de werkgevers gaan schuiven, maar het is wel overduidelijk dat zij ook ten volle mee in het bad moeten getrokken worden om iets aan de problematiek te doen. De rigiditeit van ons systeem moet er uit.

Dat zou waar zijn als werkgevers op heden volledig buiten dat bad zouden blijven. Maar de waarheid is dat ze daar al behoorlijk goed inzitten.

De verplichting om een re-intergratiebeleid te hebben bestaat immers al langer. De 3 werkgevers waar ik de laatste 15 jaar gewerkt heb hadden bijvoorbeeld allemaal reeds landurig zieken die deeltijds hervatten.

Veel werkgevers hebben ook reeds een nauwe samenwerking met hun EDPBW en de arbeidsgeneesheer. Zij het voor ergonomie op de werkplek, ondersteuning in psycho sociale zaken, inderdaad ook voor werk geschiktheidsinschatting,...

Dit jaar is er dan ook nog de verplicthtg bij gekomen tot onderzoek van het arbeidspotentieel na 8 weken ziekte. En dus ook de tussenkomst voor 2de en 3de maand ziekte zoals reeds vermeld.

Sinds een 4-tal jaar moet iedere werkgever ook een recht op deconnectie verankeren in een beleid, wat vooral gericht is op het voorkomen van burn out.

Velen maken ook gebruik van.controle artsen (al levert dat uiterst zelden iets op).

Zijn alle werkgevers goeie leerlingen als het op bovenstaande zaken neerkomst? Nee, en daar mag wat mij betreft dan ook meer dwang op uitgeoefend worden. En er moet zeker ook meer ingezet worden op gedeeltelijke werkhervatting. Maar dat is zeker geen wonderoplossing die de berg langdurige zieken tot een klein heuveltje gaat herleiden.

Ervoor zorgen dat werkgevers hun verantwoordelijkjeid opnemen binnen de uitgebreide reeds bestaande wetgeving: volmondig ja.

Onze Belgische werkgevers 2 jaar gewaarborgd loon in de maag splitsen cf. Nederland: in geen geval (tenzij verregaande aanpassingen in de patronale lasten).

 

[Sir.Killalot]

Dat zou waar zijn als werkgevers op heden volledig buiten dat bad zouden blijven. Maar de waarheid is dat ze daar al behoorlijk goed inzitten.

De verplichting om een re-intergratiebeleid te hebben bestaat immers al langer. De 3 werkgevers waar ik de laatste 15 jaar gewerkt heb hadden bijvoorbeeld allemaal reeds landurig zieken die deeltijds hervatten.

Veel werkgevers hebben ook reeds een nauwe samenwerking met hun EDPBW en de arbeidsgeneesheer. Zij het voor ergonomie op de werkplek, ondersteuning in psycho sociale zaken, inderdaad ook voor werk geschiktheidsinschatting,...

Dit jaar is er dan ook nog de verplicthtg bij gekomen tot onderzoek van het arbeidspotentieel na 8 weken ziekte. En dus ook de tussenkomst voor 2de en 3de maand ziekte zoals reeds vermeld.

Sinds een 4-tal jaar moet iedere werkgever ook een recht op deconnectie verankeren in een beleid, wat vooral gericht is op het voorkomen van burn out.

Velen maken ook gebruik van.controle artsen (al levert dat uiterst zelden iets op).

Zijn alle werkgevers goeie leerlingen als het op bovenstaande zaken neerkomst? Nee, en daar mag wat mij betreft dan ook meer dwang op uitgeoefend worden. En er moet zeker ook meer ingezet worden op gedeeltelijke werkhervatting. Maar dat is zeker geen wonderoplossing die de berg langdurige zieken tot een klein heuveltje gaat herleiden.

Ervoor zorgen dat werkgevers hun verantwoordelijkjeid opnemen binnen de uitgebreide reeds bestaande wetgeving: volmondig ja.

Onze Belgische werkgevers 2 jaar gewaarborgd loon in de maag splitsen cf. Nederland: in geen geval (tenzij verregaande aanpassingen in de patronale lasten).

Het moet verder gaan dan dat allemaal. We hebben structureel nood aan ... welja, flexijobs. Dan niet op de manier hoe het nu georganiseerd is, maar het principe wel. We hebben nood aan jobs voor mensen die maar 1 of 2 dagen in de week kunnen werken, of die slechts sporadisch kunnen werken. Dat vereist een mindshift in de maatschappij, de overveid en ook bij de werkgevers.