Dat is al duidelijker, maar ik blijf het bizar vinden dat je wanneer een rechtbank van oordeel is dat iemand duidelijk schuldig is aan verkrachting, het alsnog blijft proberen herleiden tot een jammerlijke situatie tussen twee dronken mensen. Zoals hieronder (nogmaals) uitgelegd, als dat het geval was, dan had de rechtbank hem nooit veroordeeld. Het gevolg van jouw moreel standpunt, is dat je op deze manier een vrouw die net erkend is geworden als slachtoffer van verkrachting een deel van de schuld toewijst, wat naar mijn mening helemaal niet moreel is. Integendeel.
Maar dit is wat ik je al een hele dag probeer duidelijk te maken. Van zodra er twijfel is rond die wilsbekwaamheid, en de daaruit volgende toestemmingen, wordt er in regel het voordeel van de twijfel gegeven aan de beklaagde. Het feit dat de rechtbank hem schuldig heeft verklaard voor verkrachting, wil zeggen dat ze van oordeel zijn dat hij voldoende bij zinnen was om te beseffen wat hij deed, terwijl het slachtoffer dat niet was. Bijkomend - volgens de informatie die we hebben - ontkende de beschuldigde dat ook niet. Er is een reden waarom amper 15% van de aangiftes leiden tot een veroordeling, in veel cases gaat het om woord tegen woord, en dan gaat een rechtbank altijd zeer terughoudend optreden. Hier was het voor de rechtbank echter wel duidelijk.
En inderdaad, de volkswoede is hier ontstaan omdat veel mensen van mening zijn dat opschorting van straf nooit zou mogen bij een bewezen verkrachting, ongeacht de ruimere context. Het is na moord het allerergste dat je een medemens kan aandoen, dan kan het niet dat je hiervan zelfs geen melding op je strafblad krijgt. Er mogen en moeten uiteraard nog altijd verschillende strafmaten mogelijk zijn. Deze man moet niet op dezelfde manier bestraft worden als iemand die met voorbedachte rade zich in de bosjes verstopt heeft om met geweld voorbijgangers te verkrachten. Maar géén bestraffing? Dat kan voor dit soort feiten voor mij gewoon absoluut niet. Dat is een volstrekt verkeerd signaal naar de slachtoffers, én naar de bredere maatschappij. Zulke vonnissen zorgen er voor dat toekomstige slachtoffers van verkrachting nog minder geneigd zullen zijn om aangifte te doen, zulke vonnissen zorgen voor een ongelofelijk gevoel van onrechtvaardigheid bij de slachtoffers, hun omgeving en de wijdere samenleving, en zulke vonnissen zorgen er voor dat (een deel van) de maatschappij het gevoel krijgt van straffeloosheid, en dat justitie en de overheid hun taak om de samenleving te beschermen niet naar behoren uitvoeren. Dat wordt in deze zaak nog eens versterkt door het feit dat het gaat om een gynaecoloog, iemand die beroepshalve dag in dag uit een machtspositie heeft over kwetsbare vrouwen. En de oorspronkelijke berichtgeving die liet uitschijnen dat de opschorting van straf er in de eerste plaats kwam omdat hij jong en getalenteerd is, was al helemaal wraakroepend.
.
