Ongewenste vragen in een sollicitatiegesprek

[Exorikos]

Het is de bewering dat iemands privéleven irrelevant is in de recrutering waar ik het zo flagrant mee oneens ben. Ik ben het bovendien ook oneens met de bewering dat het irrelevant is in een team. Ik ben het wel eens met het feit dat je niet vraagt of iemand een kind(erwens) heeft, want dat is niet de meest relevante vraag. Ik ben het ook eens met dat het sollicitants eigen keuze is om open te zijn over bepaalde zaken of niet. Er wordt alleen door @iamhollywood een karikatuur van mijn standpunt gemaakt alsof ik zou gezegd hebben dat iemand iets *moet* zeggen. Dat soort van bewust verkeerd voorstellen van mijn standpunt maakt mij wel wat lastig.

 

[CaseBlue]

Het is de bewering dat iemands privéleven irrelevant is in de recrutering waar ik het zo flagrant mee oneens ben. Ik ben het bovendien ook oneens met de bewering dat het irrelevant is in een team. Ik ben het wel eens met het feit dat je niet vraagt of iemand een kind(erwens) heeft, want dat is niet de meest relevante vraag. Ik ben het ook eens met dat het sollicitants eigen keuze is om open te zijn over bepaalde zaken of niet. Er wordt alleen door @iamhollywood een karikatuur van mijn standpunt gemaakt alsof ik zou gezegd hebben dat iemand iets *moet* zeggen. Dat soort van bewust verkeerd voorstellen van mijn standpunt maakt mij wel wat lastig.

Tgoch, ik ga hier wel mijn tegenwoord moeten geven.

Ik ben geboren in West-Vlaanderen in de jaren 80, daar was het zo dat als gescheiden persoon je meestal een job mis liep of aan de kant geschoven was op een sollicitatie. Want scheiden was hier nog groot taboe in kleinzielig platteland. Waar trek je de grens wat "persoonlijk" is en wat relevant is?

Mijn mening: persoonlijk leven is persoonlijk. Als die persoon s'morgens op het werk staat op tijd en s'avonds vertrekt, wat is het probleem?

Naar het persoonlijk leven vragen wanneer er problemen op de werkvloer zijn, dat is iets anders.

 

[Exorikos]

Tgoch, ik ga hier wel mijn tegenwoord moeten geven.

Ik ben geboren in West-Vlaanderen in de jaren 80, daar was het zo dat als gescheiden persoon je meestal een job mis liep of aan de kant geschoven was op een sollicitatie. Want scheiden was hier nog groot taboe in kleinzielig platteland. Waar trek je de grens wat "persoonlijk" is en wat relevant is?

Mijn mening: persoonlijk leven is persoonlijk. Als die persoon s'morgens op het werk staat op tijd en s'avonds vertrekt, wat is het probleem?

Naar het persoonlijk leven vragen wanneer er problemen op de werkvloer zijn, dat is iets anders.

Dat is een belangrijke vraag.

Ik denk aan wat de persoon op termijn ongelukkig zou maken en doen vertrekken (onderschatte filestress als mogelijk vb) of de cohesie van het team in gevaar brengt (iedereen die enkel dezelfde shift wil doen).

 

[Doxie]

Het is toch logisch dat als je 2 evenwaardige knadidaten hebt en eentje woont op 5 min en de andere op 2 uur door file, je voor die eerste gaat omdat de kans groter is dat die langer blijft?

Ik vind dat exorikos het gewoon prima doet en op een goede manier vraagt

 

[nestorius]

Het is toch logisch dat als je 2 evenwaardige knadidaten hebt en eentje woont op 5 min en de andere op 2 uur door file, je voor die eerste gaat omdat de kans groter is dat die langer blijft?

Ik vind dat exorikos het gewoon prima doet en op een goede manier vraagt

Even advocaat van de duivel spelen. Wie is het meest gemotiveerd om de job te krijgen, diegene die 2 uur door de file wil gaan of diegene die op 5 minuten woont? Imo kan je aan alle metrics wel een vooroordeel vast hangen.

 

[iamhollywood]

Het is de bewering dat iemands privéleven irrelevant is in de recrutering waar ik het zo flagrant mee oneens ben. Ik ben het bovendien ook oneens met de bewering dat het irrelevant is in een team. Ik ben het wel eens met het feit dat je niet vraagt of iemand een kind(erwens) heeft, want dat is niet de meest relevante vraag. Ik ben het ook eens met dat het sollicitants eigen keuze is om open te zijn over bepaalde zaken of niet. Er wordt alleen door @iamhollywood een karikatuur van mijn standpunt gemaakt alsof ik zou gezegd hebben dat iemand iets *moet* zeggen. Dat soort van bewust verkeerd voorstellen van mijn standpunt maakt mij wel wat lastig.

Jij hebt dit gepost eh:

‘Bij jonge mensen ga ik er altijd vanuit dat ze nog kinderen willen. Uiteindelijk ben je ook jonge vaders vaak deels kwijt omdat ze (hopelijk) mee zorgen voor hun kinderen. Het ziekteverzuim dat de hoogte in gaat bij kinderen die naar de creche beginnen gaan etc.’

Jij zegt letterlijk dat je een oordeel klaar hebt bij een jonge sollicitant.

‘Je wilt een idee krijgen of iemand een netwerk heeft om zoiets op te vangen bvb. Of het dan de bomma is of de buurvrouw of de nicht van de vrouw van de bakker maakt niet uit. Aangezien patiënten vaak niet willen wachten en soms niet kunnen wachten, heeft het ook niets te maken met de evenaar die door mijn/ons gat zou lopen.’

Dat zijn eveneens jouw woorden. Ik heb dat niet getypt eh . Je hebt daarna uw stellingen afgezwakt.

 

[Guazala]

Het is de bewering dat iemands privéleven irrelevant is in de recrutering waar ik het zo flagrant mee oneens ben. Ik ben het bovendien ook oneens met de bewering dat het irrelevant is in een team. Ik ben het wel eens met het feit dat je niet vraagt of iemand een kind(erwens) heeft, want dat is niet de meest relevante vraag. Ik ben het ook eens met dat het sollicitants eigen keuze is om open te zijn over bepaalde zaken of niet. Er wordt alleen door @iamhollywood een karikatuur van mijn standpunt gemaakt alsof ik zou gezegd hebben dat iemand iets *moet* zeggen. Dat soort van bewust verkeerd voorstellen van mijn standpunt maakt mij wel wat lastig.

Maar het ding is dat het niet irrelevant is op zich, maar wel irrelevant is om er expliciet naar te vragen.

Een situatie schetsen op de werkvloer en vragen of dat problemen kan geven is geen probleem. Informatie vragen over iemands privéleven om daar dan zelf conclusies uit te trekken is wel een probleem. Ten eerste omdat je dat wettelijk gezien niet mag vragen. En ten tweede omdat je conclusies koppelt aan zaken louter op basis van vooroordelen.

Uiteraard is iemands privéleven belangrijk om al dan niet bepaalde jobs te kunnen doen. Maar die inschatting moet die persoon zelf maken, want dat is de enige die kan bepalen of die dingen al dan niet geregeld krijgt en of dingen haalbaar zijn. Dus het is belangrijk om zeker te zijn dat die daar zelf over nagedacht heeft, niet om te weten op welke manier die welke mogelijk problemen zou gaan oplossen en of bepaalde aspecten in zijn privéleven al dan niet problematisch zouden kunnen zijn.

 

[Sylverscythe]

Even advocaat van de duivel spelen. Wie is het meest gemotiveerd om de job te krijgen, diegene die 2 uur door de file wil gaan of diegene die op 5 minuten woont? Imo kan je aan alle metrics wel een vooroordeel vast hangen.

Goh, ik snap nu wel dat als er iets van droge cijfers beschikbaar zijn zoals gemiddelde reistijd, dat een factor is. Wij zoeken bijvoorbeeld ook iemand die hier om 8u 's morgens moet staan vaak, als je dan hoort dat een kandidaat van plan is twee treinen te nemen om een dik uur onderweg te zijn, is dat iets dat niet zo hoopgevend is.

Maar ja, uiteindelijk is het een inschatting door mensen uit HR of een zaakvoerder of whatever, mensen die ook gewoon maar beslissingen maken met een eigen persoonlijke bias. Zeker bij van die wollige, vage zaken zoals "in het team passen" denk ik dat je bijna even goed een dobbelsteen kan gebruiken. Als je zaken hoort zoals dat wordt verwacht dat mensen die in een jeugdbeweging zaten beter in team werken, denk ik automatisch dat de persoon verantwoordelijk voor het interview ook in een jeugdbeweging zat.

 

[nestorius]

Goh, ik snap nu wel dat als er iets van droge cijfers beschikbaar zijn zoals gemiddelde reistijd, dat een factor is. Wij zoeken bijvoorbeeld ook iemand die hier om 8u 's morgens moet staan vaak, als je dan hoort dat een kandidaat van plan is twee treinen te nemen om een dik uur onderweg te zijn, is dat iets dat niet zo hoopgevend is.

Maar ja, uiteindelijk is het een inschatting door mensen uit HR of een zaakvoerder of whatever, mensen die ook gewoon maar beslissingen maken met een eigen persoonlijke bias. Zeker bij van die wollige, vage zaken zoals "in het team passen" denk ik dat je bijna even goed een dobbelsteen kan gebruiken. Als je zaken hoort zoals dat wordt verwacht dat mensen die in een jeugdbeweging zaten beter in team werken, denk ik automatisch dat de persoon verantwoordelijk voor het interview ook in een jeugdbeweging zat.

Akkoord hoor. Maar problemen met reistijd zijn dan ook persoonlijk. De een zal 2 uur in de file hangen de hel vinden terwijl een ander het een goed moment vindt om eens wat podcasts en muziek te beluisteren en wat te relaxen. Imo hangt het allemaal van de interpretatie van diegene die de sollicitatie afneemt af. En we moeten eerlijk zijn, dat is meestal gebaseerd op vooroordelen. De een zal van iemand die in de klj gezeten heeft vinden dat dat een sociaal capabele persoon moet zijn. Een ander zal die dan weer een bierzuipende boer vinden. Soms vraag ik mij af of we niet teveel met metrics bezig zijn bij sollicitaties ipv mensen gewoon een kans te geven. (Bij de ene vacature natuurlijk makkelijker gedaan dan bij een andere).

 

[Sylverscythe]

Akkoord hoor. Maar problemen met reistijd zijn dan ook persoonlijk. De een zal 2 uur in de file hangen de hel vinden terwijl een ander het een goed moment vindt om eens wat podcasts en muziek te beluisteren en wat te relaxen. Imo hangt het allemaal van de interpretatie van diegene die de sollicitatie afneemt af. En we moeten eerlijk zijn, dat is meestal gebaseerd op vooroordelen. De een zal van iemand die in de klj gezeten heeft vinden dat dat een sociaal capabele persoon moet zijn. Een ander zal die dan weer een bierzuipende boer vinden. Soms vraag ik mij af of we niet teveel met metrics bezig zijn bij sollicitaties ipv mensen gewoon een kans te geven. (Bij de ene vacature natuurlijk makkelijker gedaan dan bij een andere).

Goh, ja en nee. Metrics hebben ook wel hun nut, al is het maar om te zorgen dat er niet al te subjectief wordt beoordeeld, maar ze zijn niet zaligmakend.

 

[nestorius]

Goh, ja en nee. Metrics hebben ook wel hun nut, al is het maar om te zorgen dat er niet al te subjectief wordt beoordeeld, maar ze zijn niet zaligmakend.

Zeer zeker maar soms heb ik toch de indruk als ik verhalen over sollicitaties hoor of men het niet nodeloos ingewikkeld maakt. Zeker in de huidige tijd met tekort aan werkkrachten.

 

[Exorikos]

Jij hebt dit gepost eh:

‘Bij jonge mensen ga ik er altijd vanuit dat ze nog kinderen willen. Uiteindelijk ben je ook jonge vaders vaak deels kwijt omdat ze (hopelijk) mee zorgen voor hun kinderen. Het ziekteverzuim dat de hoogte in gaat bij kinderen die naar de creche beginnen gaan etc.’

Jij zegt letterlijk dat je een oordeel klaar hebt bij een jonge sollicitant.

‘Je wilt een idee krijgen of iemand een netwerk heeft om zoiets op te vangen bvb. Of het dan de bomma is of de buurvrouw of de nicht van de vrouw van de bakker maakt niet uit. Aangezien patiënten vaak niet willen wachten en soms niet kunnen wachten, heeft het ook niets te maken met de evenaar die door mijn/ons gat zou lopen.’

Dat zijn eveneens jouw woorden. Ik heb dat niet getypt eh .

Ik ga er vanuit, maar waar maak ik daar een probleem van? Mensen hebben een privéleven en daar horen bepaalde zaken nu eenmaal bij. Ziekteverzuim is een gekend feit bij jonge ouders. Mensen worden ziek. Et alors? Vrouwen gaan postmenopauzaal gemiddeld vaker iets breken als ze vallen. Mannen gaan gemiddeld vaker extreme sporten doen met bijhorende blessures. Je verzint vooroordelen langs mijn kant bij feiten.

 

[Avi]

Dus een eigenaar mag de wetgeving naast zich neerleggen omdat die het lastiger heeft :/? Risico’s van het vak eh, moet je maar iets anders doen als het u niet zint.
Denk je dat een teamleader geen risico’s loopt bij een verkeerde aanwerving? Uw team kan volledig verzieken en in een mum van tijd opstappen.

Zoals ik al zei je kan als werknemer lekker principieel blijven. Beetje onnozel hoe je reageert over risico's van het vak moet ik zeggen. Er is nu eenmaal een verschil tussen hoe recruitment in grote bedrijven verloopt, hoe dat bij een kleine KMO verloopt, en de gevolgen voor de onderneming bij een bad hire. Een bedrijf met 50 werknemers kan rekenen op een buffer. Dat hebben kleine ondernemers gewoon niet.

Haha, ik had je post een duimpje gegeven na de eerste alinea. Maar de tweede hangt er de tegenovergestelde conclusie aan van wat ik vind of had gedacht Ja, ik denk inderdaad dat er (ook hier) een verschil is tussen mensen die ervaring hebben als teamleader of recuiter, en mensen die spreken vanuit hun principes of die ervaring niet hebben en in het recruiten zijn gerold zonder opleiding.

Maar als je die vraag dus stelt, of iemand een kinderwens heeft (we nemen die, omdat het principe hetzelfde is, maar het hier duidelijker is), kom je niet noodzakelijk bij de beste kandidaat voor die job. Je komt bij iemand die je vooroordelen bevestigt, en dat is niet noodzakelijk hetzelfde. Dus iemand met die ervaring en opleiding weet dat hopelijk ook. Iemand er zonder niet, en zoals ik al tegen Exorikos zei, is dat alleen een probleem als die er per se aan vasthoudt ook al heeft hij de wetten én de uitleg voor z'n neus, maar toch nog zijn eigen zin vooropstelt.

Een eigenaar van een KMO moet helemaal niet meer weten over het privéleven van zijn sollicitanten om een juiste beslissing te kunnen nemen, en het is helemaal niet meer gerechtvaardigd voor hem om naar een irrelevant privéleven te vragen? De wetten gelden voor iedereen, en het is jouw aanname dat die vraag stellen een "bad hire" in de weg staat. Dat is geen feit.

Laat het voorbeeld van de kinderwens nu net een slecht voorbeeld van vooroordelen zijn. In zo'n geval weet je als eigenaar op voorhand al dat zaken als vakantieregeling, eventueel overwerk, en ziekteverzuim, dingen zijn waarmee je rekening zal moeten houden. Afhankelijk van de functie waarvoor je die persoon zoekt in attendance een belangrijke factor. Je kan zeggen dat gerichte vragen daarover niet gerechtvaardigd zijn of dat het zelfs wettelijk niet mag. Dat zal ik overigens niet ontkennen maar verder haal ik mijn schouders daar bij op. Op dit niveau een zaak met werknemers draaiende houden is door het regelgevende kader al moeilijk genoeg. Eigenaars zouden dom zijn om zich dan op voorhand extra bloot te stellen aan potentiële problemen. Daarmee zeg ik niet dat alles uit te sluiten valt. Maar de ervaring is wat ze is.

 

[Exorikos]

Kinderen hebben of niet is totaal irrelevant voor vakantieregeling. Stel je hebt geen kinderen en je partner werkt in het onderwijs of aan de universiteit. Wanneer ga je op vakantie?

 

[iamhollywood]

Ik ga er vanuit, maar waar maak ik daar een probleem van? Mensen hebben een privéleven en daar horen bepaalde zaken nu eenmaal bij. Ziekteverzuim is een gekend feit bij jonge ouders. Mensen worden ziek. Et alors? Vrouwen gaan postmenopauzaal gemiddeld vaker iets breken als ze vallen. Mannen gaan gemiddeld vaker extreme sporten doen met bijhorende blessures. Je verzint vooroordelen langs mijn kant bij feiten.

Als je er geen probleem van maakt wil je ook niet weten of er een netwerk is eh maatje . Maar goed je hebt u achteraf gecorrigeerd .

 

[iamhollywood]

Zoals ik al zei je kan als werknemer lekker principieel blijven. Beetje onnozel hoe je reageert over risico's van het vak moet ik zeggen. Er is nu eenmaal een verschil tussen hoe recruitment in grote bedrijven verloopt, hoe dat bij een kleine KMO verloopt, en de gevolgen voor de onderneming bij een bad hire. Een bedrijf met 50 werknemers kan rekenen op een buffer. Dat hebben kleine ondernemers gewoon niet.



Laat het voorbeeld van de kinderwens nu net een slecht voorbeeld van vooroordelen zijn. In zo'n geval weet je als eigenaar op voorhand al dat zaken als vakantieregeling, eventueel overwerk, en ziekteverzuim, dingen zijn waarmee je rekening zal moeten houden. Afhankelijk van de functie waarvoor je die persoon zoekt in attendance een belangrijke factor. Je kan zeggen dat gerichte vragen daarover niet gerechtvaardigd zijn of dat het zelfs wettelijk niet mag. Dat zal ik overigens niet ontkennen maar verder haal ik mijn schouders daar bij op. Op dit niveau een zaak met werknemers draaiende houden is door het regelgevende kader al moeilijk genoeg. Eigenaars zouden dom zijn om zich dan op voorhand extra bloot te stellen aan potentiële problemen. Daarmee zeg ik niet dat alles uit te sluiten valt. Maar de ervaring is wat ze is.

Eigenaars moeten eveneens rekening houden met het risico dat elke sollicitant vandaag 50 andere mogelijke opportuniteiten heeft en dus ook zijn schouders zal ophalen als uw houding hem/haar niet aanstaat. Als vacatures te lang openstaan dreigt de werkdruk voor de rest van het team ondragelijk te worden met verhoogt ziekteverzuim en verloop. Ondernemen is nu eenmaal omgaan met risico’s.

 

[Loser]

Laat het voorbeeld van de kinderwens nu net een slecht voorbeeld van vooroordelen zijn. In zo'n geval weet je als eigenaar op voorhand al dat zaken als vakantieregeling, eventueel overwerk, en ziekteverzuim, dingen zijn waarmee je rekening zal moeten houden. Afhankelijk van de functie waarvoor je die persoon zoekt in attendance een belangrijke factor. Je kan zeggen dat gerichte vragen daarover niet gerechtvaardigd zijn of dat het zelfs wettelijk niet mag. Dat zal ik overigens niet ontkennen maar verder haal ik mijn schouders daar bij op. Op dit niveau een zaak met werknemers draaiende houden is door het regelgevende kader al moeilijk genoeg. Eigenaars zouden dom zijn om zich dan op voorhand extra bloot te stellen aan potentiële problemen. Daarmee zeg ik niet dat alles uit te sluiten valt. Maar de ervaring is wat ze is.

En dit is een pleit voor méér sociale rechten, en een pleit vòòr meer vakbond op het werk.
We zitten niet meer in de tijd van Daens waar werkgevers maar mogen doen wat ze willen voor een drupje meer winst. Eigenaars hebben ook een sociale taak, en de winst die ze halen uit hun werknemers is hen absoluut gegund. Zolang ze niet verzaken aan hun sociale taak.

 

[Exorikos]

Als je er geen probleem van maakt wil je ook niet weten of er een netwerk is eh maatje . Maar goed je hebt u achteraf gecorrigeerd .

Ik zeg al de hele tijd hetzelfde over het waarom, maar je moet de hele posts willen lezen natuurlijk. Wat een vreselijke manier van discussiëren. Het moet vermoeiend zijn om te leven in een wereld waarin je er vanuitgaat dat iedereen constant slechte intenties heeft.

EDIT: onnodig verwijt verwijderd.

 

[Muñoz]

Het is de bewering dat iemands privéleven irrelevant is in de recrutering waar ik het zo flagrant mee oneens ben. Ik ben het bovendien ook oneens met de bewering dat het irrelevant is in een team. Ik ben het wel eens met het feit dat je niet vraagt of iemand een kind(erwens) heeft, want dat is niet de meest relevante vraag. Ik ben het ook eens met dat het sollicitants eigen keuze is om open te zijn over bepaalde zaken of niet. Er wordt alleen door @iamhollywood een karikatuur van mijn standpunt gemaakt alsof ik zou gezegd hebben dat iemand iets *moet* zeggen. Dat soort van bewust verkeerd voorstellen van mijn standpunt maakt mij wel wat lastig.

Idd. Hoe een mens professioneel 'presteert' hangt simpelweg ook gewoon (voor een stuk) af van diens privéleven. Neemt natuurlijk niet weg dat het bijzonder raar is als ze tijdens een sollicitatiegesprek vragen naar zaken die je normaal enkel vertelt aan mensen die je goed kent. Maar bon, je moet daar dan gewoon niet op antwoorden.

Maar als we ons eens even in het hoofd van een werkgever plaatsen en we op zoek zijn naar iemand voor een goedbetaalde, maar erg veeleisende job (kortweg: een klassieke "topjob"), dan zijn zaken zoals het hebben van een kinderwens, een aantal nog jonge kinderen, zware medische en/of mentale problemen in het verleden (depressies, burn-out, etc.), of zelfs de ideologie, etc. toch ook gewoon relevant (en zal je die proberen achterhalen door bv. een social media check te doen)? Het is grappig dat je wettelijk perfect legaal afgerekend mag worden op het niet hebben van een bepaald (niveau van) diploma, maar dat iemand die bijvoorbeeld openlijk zegt dat ze een grote (kinder)wens heeft om vele kinderen te hebben en die zo snel als mogelijk in vervulling moet gaan je die volgens de wet als 'even geschikt' (ceteris paribus) moet stellen aan bv. iemand die geen kinderen wil en objectief leeft voor z'n job (raar maar waar ). Of iemand met een medische problematiek waardoor die geregeld ziek en afwezig zal zijn tegenover iemand die geen onderliggende aandoeningen heeft (ook weer ceteris paribus). Volgens de wet mag je daar niet op discrimineren, maar het lijkt mij eigenlijk heel normaal en logisch dat werkgevers dat doen. Je zoekt toch steeds de meest geschikte kandidaat, en dan spelen in realiteit (onbewust) heel wat meer factoren mee dan enkel diploma, (technische) skills en motivatie, ook al hebben we over een aantal zaken weinig of geen vat.

 

[Loser]

Idd. Hoe een mens professioneel 'presteert' hangt simpelweg ook gewoon (voor een stuk) af van diens privéleven. Neemt natuurlijk niet weg dat het bijzonder raar is als ze tijdens een sollicitatiegesprek vragen naar zaken die je normaal enkel vertelt aan mensen die je goed kent. Maar bon, je moet daar dan gewoon niet op antwoorden.

Maar als we ons eens even in het hoofd van een werkgever plaatsen en we op zoek zijn naar iemand voor een goedbetaalde, maar erg veeleisende job (kortweg: een klassieke "topjob"), dan zijn zaken zoals het hebben van een kinderwens, een aantal nog jonge kinderen, zware medische en/of mentale problemen in het verleden (depressies, burn-out, etc.), of zelfs de ideologie, etc. toch ook gewoon relevant (en zal je die proberen achterhalen door bv. een social media check te doen)? Het is grappig dat je wettelijk perfect legaal afgerekend mag worden op het niet hebben van een bepaald (niveau van) diploma, maar dat iemand die bijvoorbeeld openlijk zegt dat ze een grote (kinder)wens heeft om vele kinderen te hebben en die zo snel als mogelijk in vervulling moet gaan je die volgens de wet als 'even geschikt' (ceteris paribus) moet stellen aan bv. iemand die geen kinderen wil en objectief leeft voor z'n job (raar maar waar ). Of iemand met een medische problematiek waardoor die geregeld ziek en afwezig zal zijn tegenover iemand die geen onderliggende aandoeningen heeft (ook weer ceteris paribus). Volgens de wet mag je daar niet op discrimineren, maar het lijkt mij eigenlijk heel normaal en logisch dat werkgevers dat doen. Je zoekt toch steeds de meest geschikte kandidaat, en dan spelen in realiteit (onbewust) heel wat meer factoren mee dan enkel diploma, (technische) skills en motivatie, ook al hebben we over een aantal zaken weinig of geen vat.

Vind je het echt gek dat iemand niet kansen mag ontnomen worden, en dus gestraft moet worden, omdat hij kinderen wil of een slepende ziekte heeft?

Of beter gezegd: in welke samenleving zou je het liefste wonen?