Mrpoelie

Telkens wanneer er een nieuwe LEGO-game verschijnt van een franchise waar ik enorm fan van ben, ben ik meteen nieuwsgierig om die uit te proberen. Eerlijk toegegeven zijn deze games qua gameplay zelden echte hoogvliegers, maar dankzij de herkenbaarheid en de nostalgie voor het bronmateriaal weet ik mij er toch altijd mee te amuseren. Vooral wanneer ik ze in couch co-op kan spelen met mijn vrouw of een kameraad, komen deze spellen echt tot hun recht. Toen de aankondiging kwam van een nieuwe LEGO Batman-game, met mijn favoriete superheld aller tijden in de hoofdrol, was mijn interesse dan ook meteen gewekt. Natuurlijk liggen de verwachtingen voor dit soort titels nooit torenhoog, maar net omdat The Dark Knight centraal staat, keek ik er enorm naar uit om deze game uitgebreid onder handen te nemen.

Intussen is het alweer vier jaar geleden dat ik compleet in de ban was van Vampire Survivors, de game die een volledig nieuw genre echt op de kaart heeft gezet bij het grote publiek. Wat ik zelf graag omschrijf als een auto-attacking survival roguelite, toegegeven een hele mond vol, wordt tegenwoordig gelukkig eenvoudiger benoemd als een 'survivor-like'. Sindsdien zijn er talloze iteraties, klonen en variaties verschenen binnen dit immens populaire genre. De ene al succesvoller dan de andere, maar duidelijk is dat de formule werkt. Nu is er opnieuw een nieuwe telg binnen het genre met The Spell Brigade. Deze keer van Belgische bodem, ontwikkeld door Bolt Blaster Games. De game verschijnt op 29 april op de Playstation 5 en lanceert de 1.0-versie, nadat hij voordien exclusief speelbaar was in early access op Steam.

Eén van de games waar ik dit jaar het meest naar uitkeek, was MOUSE: P.I. For Hire. Toen ik de eerste beelden, ondertussen al een hele tijd geleden zag, was ik meteen verliefd op de geweldige artstyle die het spel te bieden had. De visuele stijl is gebaseerd op klassieke tekenfilms uit de jaren 30, zoals Steamboat Willie, de eerste versie van onze welbekende muis Mickey Mouse. Alleen dat klonk al fantastisch, maar daarbovenop gooit de game die stijl in een mix met het boomer shooter-genre en een noir-detectivesetting. Voor mij klonk dat alleszins als een gouden combinatie. Het spel begon oorspronkelijk als een techdemo die het grote publiek voor het eerst in 2023 te zien kreeg en is intussen meermaals uitgesteld geweest. De reacties op het concept waren echter zo lovend dat Fumi Games, de ontwikkelaar, uiteindelijk besloot om er een volwaardige game van te maken. Of ze ook effectief in hun opzet geslaagd zijn, vertel ik jullie in deze review.

Als je mij een maand geleden de titel Samson had genoemd, had ik eerlijk gezegd geen idee gehad waar het over ging. Tot deze game, ontwikkeld door de Zweedse studio Liquid Swords, plots op mijn radar verscheen via de maandelijkse releases op de website. Na wat opzoekwerk en het bekijken van een trailer was mijn interesse meteen gewekt. Mijn eerste indruk gaf me sterke vibes van Sleeping Dogs uit 2012, een game waar ik destijds enorm fan van was. Die combinatie van een open wereld vol met misdaad en stijlvolle mêlee-gevechten wist me toen volledig te grijpen, en hetzelfde gevoel kreeg ik ook bij deze game. Een beetje Grand Theft Auto, gecombineerd met intense hand-to-hand combat? Dat klinkt als iets waar ik me moeiteloos in kan verliezen. Afgelopen week ben ik dan ook diep de onderwereld van Tyndalston ingedoken samen met Samson.

Crimson Desert was zonder twijfel een van de meest gehypte games van dit jaar, uiteraard naast Grand Theft Auto 6. De afgelopen maanden werden we overspoeld met trailers en gameplaybeelden, wat de verwachtingen bij veel spelers alleen maar verder aanwakkerde. Ook ik moet toegeven dat mijn interesse, die aanvankelijk eerder beperkt was, gaandeweg steeds groter werd naarmate de release dichterbij kwam. Nog vóór ik het spel zelf in handen kreeg, werd het al vergeleken met grote namen binnen het RPG-genre, waardoor mijn verwachtingen behoorlijk opliepen. Ik was zelf niet bekend met het eerdere werk van ontwikkelaar Pearl Abyss, die eerder de MMORPG Black Desert ontwikkelde. Of de hoge verwachtingen en de enorme hype terecht waren, lees je in mijn review van het spel.

Na mijn eerste stappen in de gamewereld met Tetris, waren de originele Pokémon-spellen op de Nintendo Game Boy de eerste games die me als kind volledig betoverden. Ik speelde regelmatig Pokémon Red en Pokémon Blue op de Game Boy van een buurmeisje. Pas toen ik jaren later zelf een Game Boy Color kreeg, samen met Pokémon Yellow, kon ik het spel echt onbeperkt spelen. Ik heb dan ook niet dagen, maar maanden versleten met niets anders dan Pokémon. Ik was er oprecht door geobsedeerd. Overal waar ik ging, ging mijn limoengroene Game Boy Color mee - op reis, naar familiebezoeken … En net als Ash Ketchum droomde ik ervan om de beste Pokémon-meester te worden. Toen Nintendo onlangs aankondigde dat Pokémon FireRed en Pokémon LeafGreen opnieuw zouden verschijnen voor de Nintendo Switch, flitste mijn jeugd meteen voorbij. De nostalgie sloeg hard toe en ik kreeg direct zin om deze klassiekers opnieuw te beleven. Maar de vraag blijft: zijn deze games vandaag de dag nog even speelbaar voor...

Ik herinner me nog goed hoe ik als achtjarig jongetje bij een klasgenootje voor het eerst in mijn leven Resident Evil speelde op de originele PlayStation. De game was enorm eng voor kinderen van onze leeftijd, en eigenlijk waren we nog veel te jong om zo’n titel al te spelen. We hielden het dan ook niet langer dan een uur of twee vol en schakelden over naar iets anders. Toch maakte het spel een blijvende indruk op me. Jaren later heb ik alle remakes én de recente delen met Ethan uitgespeeld. Die eerste kennismaking groeide uit tot een liefde voor deze iconische horrorreeks. Je hoeft me dus niet te vertellen hoe hyped ik was om het nieuwe deel, met de terugkeer van Leon S. Kennedy, te spelen. Voordat ikzelf aan de slag kon, had Capcom ons al overladen met gameplaybeelden en technische snufjes die ze lieten zien, waardoor de hype alleen maar verder werd aangewakkerd. De verwachtingen lagen daardoor enorm hoog. De afgelopen dagen heb ik redelijk wat tijd gespendeerd in de griezelige...

Na het bekijken van de State of Play van Sony vorige week was ondergetekende enorm hyped. Niet alleen kondigde Santa Monica Studio aan dat er remakes komen van mijn favoriete gametrilogie, de show eindigde bovendien volledig uit het niets met een shadow drop van God of War: Sons of Sparta. Deze game is een prequel op de klassieke PlayStation 2-titels en draait rond een jonge Kratos, lang vóór hij effectief de God of War wordt. Dit keer werd de game niet ontwikkeld door Santa Monica Studio, maar door Mega Cat Studios. Bovendien is Sons of Sparta een totaal ander soort beestje dan de klassieke games. Of die nieuwe aanpak goed heeft uitgepakt of niet, lees je in deze review.

Toen ik eind vorig jaar aan de slag ging met de demo van Reanimal, was ik meteen geïntrigeerd door het spel. De duistere sfeer trok me als horrorfan direct mee in de wereld van de game. Ik speelde de demo zelfs twee keer uit: één keer samen met een vriend in co-op en één keer solo in singleplayer. Het smaakte dus meteen naar meer, waardoor ik reikhalzend uitkeek naar de volledige release. Voor deze review ben ik uitgebreid met de game aan de slag gegaan en vertel ik jullie of Reanimal de verwachtingen weet waar te maken of niet. De game is ontwikkeld door Tarsier Studios, de oorspronkelijke makers van de eerste twee Little Nightmares-games. Dat zorgde er uiteraard ook voor dat de verwachtingen bijzonder hoog lagen.

Eén van de eerste gamepersonages waar ik als kind enorm aan verslingerd was, is onze geliefde Italiaanse loodgieter, beter bekend als Mario. Super Mario Land was bovendien letterlijk één van de eerste games die ik ooit in mijn leven gespeeld heb. Nu, als vijfendertigjarige papa, moet ik toegeven dat ik nog steeds – net als toen als klein manneke – een enorme fan ben van het personage. Door de jaren heen zijn er natuurlijk ontelbaar veel games verschenen met Mario in de hoofdrol. Hoewel ik er al heel wat gespeeld heb, liet ik de Mario Tennis-games en andere sporttitels met Mario en zijn vrienden eigenlijk altijd links liggen. Ik koos steevast voor de klassieke platformers en liet deze sportgames aan mij voorbijgaan. Omdat mijn Switch 2 sinds het geweldige Donkey Kong Bananza vooral stof lag te verzamelen, dacht ik: waarom mezelf niet eens uitdagen? Tijd om de nieuwe Mario Tennis te spelen én te reviewen. Aangezien ik zelf ook weinig affiniteit heb met de tennissport, was dit voor...

De boomer shooter-fanaten onder ons zullen de naam Painkiller maar al te goed kennen. De game verscheen oorspronkelijk in 2004 en werd ontwikkeld door de Poolse studio People Can Fly, die we ook kennen van Bulletstorm en het recentere Outriders. Painkiller was geliefd en kreeg in de jaren daarna meerdere vervolgen, gemaakt door andere ontwikkelaars. Nu, dertien jaar later, is er eindelijk een nieuw deel in de vorm van een reboot, en de vraag is natuurlijk of deze herinterpretatie eer doet aan de klassieke franchise. Ik heb het spel de afgelopen tijd uitgebreid gespeeld en neem jullie graag mee in mijn ervaringen.

Sinds ik de laatste jaren een beetje verliefd ben geworden op het JRPG-genre, heb ik er al heel wat kunnen spelen. Natuurlijk staan er nog steeds veel titels op de backlog, en die blijft helaas gestaag groeien. Eén van de reeksen die ik al lang wilde ervaren, was de Octopath Traveler-serie van Square Enix. Ik kocht de voorgaande titels op Steam, maar kwam er nooit aan toe om ze te spelen. Toen ik vorige maand de kans kreeg om het nieuwe deel te testen, zag ik dat als het ideale moment om de reeks eindelijk eens grondig te verkennen. Deze game is bovendien een prequel op de eerdere delen en vormt daardoor een perfect instappunt voor nieuwe spelers. De game introduceert enkele kleine vernieuwingen die op het eerste gezicht interessant lijken. De vraag is natuurlijk: voegen deze echt iets toe, en is het spel een must-play? Dit nieuwe deel werd ontwikkeld door Square Enix in samenwerking met DokiDoki Groove Works, bekend van Various Daylife.

Van de makers van Streets of Rage 4 is sinds 9 oktober een nieuwe titel verschenen die de gameplay van een old-school 2D beat ‘em up combineert met roguelite-elementen. Twee genres die ieder op zichzelf al veel fans hebben, zijn in deze titel op slimme wijze met elkaar verweven. Zelf kan ik de laatste jaren best genieten van roguelite games, maar ben ik minder bekend met klassieke beat ‘em ups. Of deze unieke combinatie van genres goed uitpakt in Absolum zal ik jullie uitgebreid vertellen, want ik heb de game de afgelopen tijd behoorlijk veel gespeeld.

Heel lang geleden — 23 jaar om exact te zijn — ging voor de toen nog piepjonge Mrpoelie een nieuwe wereld open bij het verschijnen van Battlefield 1942 in 2002. Na jarenlang titels als Medal of Honor gespeeld te hebben, was het voor het eerst kunnen duiken in de online wereld van videogames een ware openbaring voor mij. Battlefield was groter, indrukwekkender en had een pak meer opties dan de games die ik voordien speelde. Nu, vele titels later, is sinds 10 oktober de nieuwe telg in de reeks beschikbaar onder de naam Battlefield 6. De laatste jaren kregen we zowel tegenvallers als knallers van formaat afgeleverd door DICE, de originele studio achter de reeks. En eerlijk gezegd konden de twee laatste games die na Battlefield 1 verschenen me weinig boeien. Het was alsof de magie van de reeks voorgoed verdwenen was met de voorgaande titels. De zure nasmaak van 2042 deed me dan ook niet echt uitkijken naar een nieuw deel. Maar na het spelen van de beta een tijdje terug had ik toch...