De kogel die Charlie Kirk gisteren in de hals trof, was meer dan een aanslag op één man. Het was een aanslag op de essentie van samenleven: het recht om een mening te hebben en die zonder angst te uiten. Of je nu zijn ideeën deelde of er lijnrecht tegenover stond, doet er vandaag niet toe. Wat telt, is dat iemand vermoord werd omdat hij durfde spreken.
Politiek geweld is geen kwestie van links of rechts. Het is de logica van de barbarij. Het is de overtuiging dat woorden geen weerwoord meer verdienen maar uitgeschakeld moeten worden. Zodra we die grens oversteken, verliezen we allemaal. Want wat vandaag een conservatieve stem treft, kan morgen een progressieve zijn. Wat vandaag een activist raakt, kan morgen een leraar, een journalist of een vakbondsman zijn.
Ik weet wat het is om bedreigd te worden omdat je een standpunt inneemt. Ik heb zelf de mails, de berichten, de anonieme oproepen gelezen. Dreigingen die je ’s nachts wakker houden en die je gezin met onzichtbare angst omwikkelen. Tot nu toe waren dat woorden. Woorden kunnen echter giftig gisten. Ze kunnen zich verharden tot haat die iemand vroeg of laat in de trekker doet knijpen.
Dat is de ziekte van onze tijd: de normalisering van demonisering. Tegenstanders worden geen gesprekspartners meer, maar vijanden die je mag kleineren, bespotten of uitsluiten. Er staat altijd iemand op die besluit dat woorden niet volstaan, dat er bloed moet vloeien.
We moeten weigeren om mee te stappen in dat dodelijke spel. Niet door kritiek te smoren, niet door debat te mijden, maar door de menselijke waardigheid van de ander nooit te ontkennen. Democratie kan veel verdragen: scherpe satire, harde discussies, bittere verkiezingsnederlagen. Wat ze niet verdraagt, is het pistool als argument.
Vandaag is er een gezin dat zijn vader nooit meer zal zien. Kinderen die hun papa zagen neervallen omdat hij sprak. Dat beeld zou ons allemaal wakker moeten schudden.
Het gaat niet om links of rechts. Het gaat om de keuze tussen samenleving en afgrond. Willen we een wereld waarin meningsverschillen ons scherpen, of één waarin ze ons doden?
Laten we vandaag tenminste één ding samen uitspreken, ongeacht kleur of overtuiging: wie een stem het zwijgen oplegt met kogels, richt die kogel ook op ons allemaal.
Jullie vakbondsvriend met hoop en rendement.