Je portie dagelijkse ergernissen op het werk

[mac-bc]

Nochtans is het zeer duidelijk dat de mensen die onderuit gaan in een burnout vaak de mensen zijn die onvoldoende 'resilience' hebben (veerkracht/weerstand) om de steeds bijkomende druk af te wimpelen.
De harde werkers die alles blijven slikken branden gewoon op.
Leren neen zeggen op tijd en stond is gewoon een noodzaak. Beseffen dat niet alle problemen jouw probleem zijn en dat jij zelf niet alles alleen kunt oplossen is dat ook.

Ik heb ook enkele naaste collega's die altijd en voor iedereen in de bres sprongen 't zelfde zien meemaken, wanneer je iemand bent die graag anderen helpt, moet je gewoon leren grenzen trekken, anders ga je er gewoon aan ten onder. En ja, sommige mensen zijn dan weken of maanden weg, soms scheiden paden op dat ogenblik.
Ik heb de Managing Director van een grote business divisie van onze groep zien opbranden. Neen, dat was geen luierik, of sukkelaar, integendeel, die verzette enorm veel werk, tot hij onder de druk van onze aandeelhouder implodeerde.

@cege stelt het misschien erg cru voor, maar hij heeft het wel bij 't rechte eind.

Bwa, dat is maar te zien hoe je het bekijkt natuurlijk.
Die zienswijze neigt voor mij namelijk nét iets teveel naar: "Ja, we hebben dat meisje misschien wel aangerand nadat ze 9 keer 'neen' zei, maar als ze 10 keer 'neen' had gezegd was het allemaal niet gebeurd! Wat een domme geit, ze had meer op haar strepen moeten staan!".

Ik bedoel: ik zeg al maanden dat ik overvol zit. Ik heb gradueel mijn "neen's" opgebouwd van een zachte neen, naar een iets hardere 'neen' en tot slot een keiharde 'neen' en alle deuren op slot gooien. Wat moet ik nu nog doen? Moet ik het godverdomme in zijn oren staan roepen tot hij er de tinnitus van krijgt?!
En ja, ik (en wellicht veel ingenieurs met mij) ben een problem solver. Ik wil dingen aanpakken. Getting shit done. Projecten doen slagen. Maar in de ogen van managers klinkt dat wellicht als: "easy target", "makkelijk te manipuleren" en "goed uitpersbaar".

En dat is (volgens mij) exact wat @Oldskooler hier ook telkens aanklaagt. Technische mensen zijn het slachtoffer van hun eigen (goede) eigenschappen. De vraag is of we dat willen accepteren als maatschappij.
Maar het is niet helemaal uniek aan onze sector. Hetzelfde (en wellicht zelfs nog erger) zie je in de zorg. Verpleegkundigen zijn van nature ook eerder de zorgzame types, zij worden ook uitgeperst.

Maar in plaats van dat probleem aan te pakken (en dus te "caren")? Neen, laat ons de don't care mentaliteit nog wat meer ophemelen en laat ons bashen op de laatsten die wél nog problemen willen aanpakken.

 

[Vega]

Ik heb met een scheef oog de conversaties met mac-bc gevolgd en de replieken zijn allemaal constructief en goed bedoeld. Enkel is het zo dat dit niet voor alle omgevingen van toepassing is. Ik heb zelf twee jaar in een toxische werkomgeving gezeten en heel dat verhaal voelt aan als een gigantische déjà-vu.

Het probleem met tijdsregistratie is dat elk uur naar de klant wordt gefactureerd en ook moet gerechtvaardigd worden. Spielerei met een paar uren is in een groot bedrijf geen probleem, maar ik vermoed dat bij zijn werkgever simpelweg niet mogelijk is. En dan heb je het ideale recept voor een toxische werkomgeving vol met stress, frustratie, burn-outs en nog meer van dat fraais. Da's nu tien jaar geleden dat ik daar weg ben en mijn levenskwaliteit ging er zienderogen op vooruit.

Allemaal goed en wel maar ga even terug in dit topic naar de berichten van mac-bc... Het is al enkele jaren dat tientallen BG'ers hem zeggen dat hij asap van werk moet veranderen omdat zijn werkplek gewoon niet gezond is.

Toch blijven verder ploeteren en wekelijks nieuwe problemen op zich nemen, tjah... Dan moet je aanvaarden dat je situatie ook door jezelf in stand gehouden wordt en stoppen met mekkeren.

Als mijn kinderen van de tuin naar binnen lopen en janken dat ze niet op de trampoline kunnen omdat het begint te regenen zoeken ze iets anders om te doen. Mac-bc blijft bij wijze van spreken uren op de trampoline springen maar zit ondertussen wel te klagen en te vloeken waarom het godverdomme een ganse dag aan't regenen is, dat het allemaal niet eerlijk is en hij daar niks aan kan veranderen. Tjah.... Dom.

 

[mac-bc]

Allemaal goed en wel maar ga even terug in dit topic naar de berichten van mac-bc... Het is al enkele jaren dat tientallen BG'ers hem zeggen dat hij asap van werk moet veranderen omdat zijn werkplek gewoon niet gezond is.

Toch blijven verder ploeteren en wekelijks nieuwe problemen op zich nemen, tjah... Dan moet je aanvaarden dat je situatie ook door jezelf in stand gehouden wordt en stoppen met mekkeren.

Als mijn kinderen van de tuin naar binnen lopen en janken dat ze niet op de trampoline kunnen omdat het begint te regenen zoeken ze iets anders om te doen. Mac-bc blijft bij wijze van spreken uren op de trampoline springen maar zit ondertussen wel te klagen en te vloeken waarom het godverdomme een ganse dag aan't regenen is, dat het allemaal niet eerlijk is en hij daar niks aan kan veranderen. Tjah.... Dom.

Complete bullshit.

Op mijn huidig werk ben ik het niet "al jaren" beu. Op mijn eerste job bij de overheid dreigde ik in een plant te veranderen, op mijn tweede job had ik een toxische, manipulatieve baas (zoek de verhalen maar eens op) en op mijn huidige job word je uitgeperst als een citroen tot iedereen rondom u begint te sneuvelen (burnout) of vertrekt.

En in tegenstelling tot wat velen onder jullie blijven beweren, is veranderen van job niet even simpel als "van de trampoline komen". Wat een ergerlijke simplismen telkens. Moet ik dat überhaupt nog uitleggen?

 

[Avondland]

Ik ben zelf ook niet iemand die gemakkelijk van job zou veranderen en ben redelijk honkvast, maar als ik zo onder druk zou worden gezet en als ik het niveau van jouw dagelijkse rants zie denk ik toch ook aan de noodzaak tot verandering. Je geeft ook zelf aan dat die verzuring zich doortrekt in jouw privésituatie. Is het dat allemaal waard, dat mooie loon dat met wat geluk nog mooier zal worden als HR eindelijk de knoop doorhakt? Ik ga niet ontkennen dat die rants soms een entertainende waarde hebben, maar het zou misschien eens verademend zijn om een vrolijke mac-bc te zien op dit forum die niet continu lijkt te dansen op de rand van een vulkaan. Iemand die zijn werk en privé in balans brengt en niet continu lijkt te koken van woede tegen alles en iedereen.

Nu ja, tegen de ambtenarij zal je misschien altijd blijven ragen, maar het is wat het is.

 

[Loser]

Bwa, dat is maar te zien hoe je het bekijkt natuurlijk.
Die zienswijze neigt voor mij namelijk nét iets teveel naar: "Ja, we hebben dat meisje misschien wel aangerand nadat ze 9 keer 'neen' zei, maar als ze 10 keer 'neen' had gezegd was het allemaal niet gebeurd! Wat een domme geit, ze had meer op haar strepen moeten staan!".

Ik bedoel: ik zeg al maanden dat ik overvol zit. Ik heb gradueel mijn "neen's" opgebouwd van een zachte neen, naar een iets hardere 'neen' en tot slot een keiharde 'neen' en alle deuren op slot gooien. Wat moet ik nu nog doen? Moet ik het godverdomme in zijn oren staan roepen tot hij er de tinnitus van krijgt?!
En ja, ik (en wellicht veel ingenieurs met mij) ben een problem solver. Ik wil dingen aanpakken. Getting shit done. Projecten doen slagen. Maar in de ogen van managers klinkt dat wellicht als: "easy target", "makkelijk te manipuleren" en "goed uitpersbaar".

En dat is (volgens mij) exact wat @Oldskooler hier ook telkens aanklaagt. Technische mensen zijn het slachtoffer van hun eigen (goede) eigenschappen. De vraag is of we dat willen accepteren als maatschappij.
Maar het is niet helemaal uniek aan onze sector. Hetzelfde (en wellicht zelfs nog erger) zie je in de zorg. Verpleegkundigen zijn van nature ook eerder de zorgzame types, zij worden ook uitgeperst.

Maar in plaats van dat probleem aan te pakken (en dus te "caren")? Neen, laat ons de don't care mentaliteit nog wat meer ophemelen en laat ons bashen op de laatsten die wél nog problemen willen aanpakken.

Maar als je dié problemen wilt aanpakken, zit je niet op het juiste niveau, toch? Dan moet je één of twee niveaus hoger zitten. En dat kan de ambitie zijn, maar als je tot die tijd "de problemen" probeert aan te pakken die eigenlijk neerkomen op slecht management, onderbezetting en slechte tijdsindeling, dan ga je je tanden erop stukbijten. Dat gaat niet om "niet caren", dat gaat om doen wat je kunt doen en niet kapotgaan op wat je niet kunt doen. En ik heb dat ook, hè. Ik ga daar ook verder in dan mijn functie eigenlijk is. Maar dat is wel een grens die ik met opzet heel streng bewaak, en als ik daar ophoud met 'caren' over iets, is dat niet uit gemakzucht, luiheid of gebrek aan inzet. Integendeel, dan is dat omdat ik weet dat het ten koste zal gaan van mijn inzet op de langere termijn.

Het enige wat ik enorm kortzichtig vind in je posts telkens, is dat je zo enorm vernauwt. Je problemen zijn zo uniek niet als je wel denkt. Dat klinkt misschien wat harder, maar dat is net bevrijdend. Dat is niet eigen aan privé, niet eigen aan de "technische jobs", niet eigen aan ingenieurs. Dat is overal en bij heel veel mensen, om niet te zeggen iedereen.

 

[Guazala]

Hier, mister "Geen Inhoud", aangezien je mijn post toch negeert (ironisch genoeg hetgeen jij mij verwijt hierboven) enkele harde cijfers.
Bijna 42 procent van de actieve bevolking wordt betaald door de overheid.

Dat hoeft dan ook geen probleem te zijn, zolang een deel van die mensen zichzelf en meer terug betalen. Net hier een collega in mijn team op pensioen gegaan. Zij kwam uit de generatie dat er nog overal volk in overvloed zat, waardoor zij zich echt in bepaalde materies heeft kunnen specialiseren. Zij heeft 7 jaar langer gewerkt dan haar eerst mogelijke pensioendatum, dus we hebben haar altijd als een extra beschouwd (pensioneringen worden niet meer vervangen). Daardoor is zij niet tot generalist gebombardeerd, zoals nu eigenlijk verwacht wordt, maar is ze gewoon haar ding mogen blijven doen.

Het laatste jaar voor zij op pensioen ging heeft zij nog een fraudemechanisme bij een bedrijf ontdekt, wat de staat 8 miljoen euro heeft opgeleverd. Nu zij weg is, zou een gelijkaardig geval nooit ontdekt worden, omdat er niemand meer is die de kans/tijd krijgt om de kennis op te bouwen die zij had. Want iedereen moet nu alles kunnen, waardoor iedereen wel iets kan, maar eigenlijk toch ook weer niet diepgaand genoeg om te kunnen opmerken dat er ergens op de achtergrond rare dingen gebeuren.

Nu houden we de boel draaiende. Onze 'klanten' zijn algemeen gezien content, want de dienstverlening/controles verlopen hier vlot. Dus aan de oppervlakte lijkt alles ok. Maar eigenlijk kunnen we onze kerntaak, de fouten opsporen, niet meer naar behoren doen. Bijgevolg verdienen we onszelf niet meer terug, wat we met 10 extra mensen (diegenen die de voorbije jaren op pensioen zijn gegaan en niet worden vervangen) wel zouden doen. Kosten/baten zou het veel logischer zijn om extra volk aan te werven, want dan zouden we minder kosten aan de staat, door de opbrengst die dit zou genereren.

 

[NoUseForAName]

Dat hoeft dan ook geen probleem te zijn, zolang een deel van die mensen zichzelf en meer terug betalen. Net hier een collega in mijn team op pensioen gegaan. Zij kwam uit de generatie dat er nog overal volk in overvloed zat, waardoor zij zich echt in bepaalde materies heeft kunnen specialiseren. Zij heeft 7 jaar langer gewerkt dan haar eerst mogelijke pensioendatum, dus we hebben haar altijd als een extra beschouwd (pensioneringen worden niet meer vervangen). Daardoor is zij niet tot generalist gebombardeerd, zoals nu eigenlijk verwacht wordt, maar is ze gewoon haar ding mogen blijven doen.

Het laatste jaar voor zij op pensioen ging heeft zij nog een fraudemechanisme bij een bedrijf ontdekt, wat de staat 8 miljoen euro heeft opgeleverd. Nu zij weg is, zou een gelijkaardig geval nooit ontdekt worden, omdat er niemand meer is die de kans/tijd krijgt om de kennis op te bouwen die zij had. Want iedereen moet nu alles kunnen, waardoor iedereen wel iets kan, maar eigenlijk toch ook weer niet diepgaand genoeg om te kunnen opmerken dat er ergens op de achtergrond rare dingen gebeuren.

Nu houden we de boel draaiende. Onze 'klanten' zijn algemeen gezien content, want de dienstverlening/controles verlopen hier vlot. Dus aan de oppervlakte lijkt alles ok. Maar eigenlijk kunnen we onze kerntaak, de fouten opsporen, niet meer naar behoren doen. Bijgevolg verdienen we onszelf niet meer terug, wat we met 10 extra mensen (diegenen die de voorbije jaren op pensioen zijn gegaan en niet worden vervangen) wel zouden doen. Kosten/baten zou het veel logischer zijn om extra volk aan te werven, want dan zouden we minder kosten aan de staat, door de opbrengst die dit zou genereren.

Herken dit helemaal, we hebben een gelijkaardige situatie hier.
We worden wat teveel op de oppervlakte gehouden qua inhoud van het werk maar dan wel net genoeg om niet te verdrinken.
Ik denk dat we ook voor dezelfde administratie werken?

 

[mac-bc]

Ik ben zelf ook niet iemand die gemakkelijk van job zou veranderen en ben redelijk honkvast, maar als ik zo onder druk zou worden gezet en als ik het niveau van jouw dagelijkse rants zie denk ik toch ook aan de noodzaak tot verandering. Je geeft ook zelf aan dat die verzuring zich doortrekt in jouw privésituatie. Is het dat allemaal waard, dat mooie loon dat met wat geluk nog mooier zal worden als HR eindelijk de knoop doorhakt? Ik ga niet ontkennen dat die rants soms een entertainende waarde hebben, maar het zou misschien eens verademend zijn om een vrolijke mac-bc te zien op dit forum die niet continu lijkt te dansen op de rand van een vulkaan. Iemand die zijn werk en privé in balans brengt en niet continu lijkt te koken van woede tegen alles en iedereen.

Nu ja, tegen de ambtenarij zal je misschien altijd blijven ragen, maar het is wat het is.

Als ik voel dat er mutueel respect is, ben ik ook zeer honkvast.

Dat is nu al lang het geval niet meer. Dus ik vertrek. Maar nogmaals: ik "moet" er nog even blijven om wat loonfiches bij elkaar te rapen, om parallel mijn alternatief vorm te geven en om nog mijn full-time ouderschapsverlof deze zomer te mogen aanvragen (een recht dat je voor 12 maanden verliest wanneer je verandert van werkgever).

Om maar te zeggen: je verandert niet van werk zoals je van onderbroek verandert, iets wat sommigen hier lijken te onderschatten. Want dan heb ik het nog niet gehad over de energie die je moet kunnen vrijmaken om een nieuwe job te zoeken, sollicitatieprocedures in te duiken, uw schaarse verlof daarvoor in te zetten, etc.

Het is nu nog anderhalve maand pompen of verzuipen. Laat mij nog anderhalve maand ragen over mijn werk.

 

[Sh343]

Complete bullshit.

Op mijn huidig werk ben ik het niet "al jaren" beu. Op mijn eerste job bij de overheid dreigde ik in een plant te veranderen, op mijn tweede job had ik een toxische, manipulatieve baas (zoek de verhalen maar eens op) en op mijn huidige job word je uitgeperst als een citroen tot iedereen rondom u begint te sneuvelen (burnout) of vertrekt.

En in tegenstelling tot wat velen onder jullie blijven beweren, is veranderen van job niet even simpel als "van de trampoline komen". Wat een ergerlijke simplismen telkens. Moet ik dat überhaupt nog uitleggen?

Als het werk zo'n negatieve weerslag heeft op je persoon zelf maar ook je gezin en vooral je kinderen, is het wel echt werkelijk zo simpel. Geen enkele job is het dat waard. En je lijkt in de waan dat je een sterk persoon bent als je het volhoudt (en al de rest moet zich maar aanpassen), maar het tegendeel is waar. Ik leef mee met je vrouw en kinderen, werkelijk hallucinant om hun hier mee op te zadelen en zelf geen enkele noemenswaardige actie te ondernemen.

Ik denk ook niet dat er over anderhalf maand iets veranderd gaat zijn .

 

[Exorikos]

Als ik voel dat er mutueel respect is, ben ik ook zeer honkvast.

Dat is nu al lang het geval niet meer. Dus ik vertrek. Maar nogmaals: ik "moet" er nog even blijven om wat loonfiches bij elkaar te rapen, om parallel mijn alternatief vorm te geven en om nog mijn full-time ouderschapsverlof deze zomer te mogen aanvragen (een recht dat je voor 12 maanden verliest wanneer je verandert van werkgever).

Om maar te zeggen: je verandert niet van werk zoals je van onderbroek verandert, iets wat sommigen hier lijken te onderschatten. Want dan heb ik het nog niet gehad over de energie die je moet kunnen vrijmaken om een nieuwe job te zoeken, sollicitatieprocedures in te duiken, uw schaarse verlof daarvoor in te zetten, etc.

Het is nu nog anderhalve maand pompen of verzuipen. Laat mij nog anderhalve maand ragen over mijn werk.

Je was jaren aan het ragen tijdens je studies. Je bent nu al jaren aan het ragen over je werkgever(s). Ik hoop dat je die cyclus kan doorbreken en ben ook wel benieuwd naar je alternatief.

 

[Vega]

Complete bullshit.

Op mijn huidig werk ben ik het niet "al jaren" beu. Op mijn eerste job bij de overheid dreigde ik in een plant te veranderen, op mijn tweede job had ik een toxische, manipulatieve baas (zoek de verhalen maar eens op) en op mijn huidige job word je uitgeperst als een citroen tot iedereen rondom u begint te sneuvelen (burnout) of vertrekt.

En in tegenstelling tot wat velen onder jullie blijven beweren, is veranderen van job niet even simpel als "van de trampoline komen". Wat een ergerlijke simplismen telkens. Moet ik dat überhaupt nog uitleggen?

Het is goed jongen, je kan er allemaal niks aan doen, het ligt altijd volledig aan anderen en je zit onmogelijk vast en kan zeker niet weg.

Blijven verder ploeteren

 

[Sylverscythe]

Hier, mister "Geen Inhoud", aangezien je mijn post toch negeert (ironisch genoeg hetgeen jij mij verwijt hierboven) enkele harde cijfers.
Bijna 42 procent van de actieve bevolking wordt betaald door de overheid.



Van waar moet al dat geld blijven komen denk je? Van uw communistische waanideeën misschien?
Wie is hier nu de praatjesmaker?

En aan (het uitblijven van) de reacties op dit topic kun je ook het secundair probleem zien. Hoe meer mensen afhankelijk worden van de gulle hand van hun overheid, hoe minder kritiek er zal op komen. We bereiken stilaan het kritieke point of no return richting een steeds grotere overheid. De communisten zijn dit land al aan het overnemen en ze hoeven er niet eens een verkiezing voor te winnen.

Mijn posts gingen over het feit dat je elk probleem tussen jou en je werkgever nogal hard lijkt te willen externaliseren naar "de anderen". Het is de fout van collega's die het niet serieus opvatten, die de ziekenkas misbruiken, de artsen, de brede maatschappij. Ik noemde dat dus al grappend Stockholmsyndroom: nog even pro forma zeggen dat je werkgever slecht bezig is maar afgeven op de brede maatschappij waardoor je werkgever zich kennelijk gedwongen voelt om slecht te functioneren en jou te overladen, en jij enkel maar kan slikken. Ondertussen heb je ook al je gal komen spuwen over mensen met tekenen van een burn-out die volgens jou het verkeerde verlofstelsel kiezen/anderen meer werk geven. Vroeger was het hier eens hoe hard je afziet als deftig geschoolde ingenieur, en wat zelfbeklag hoe het toch beter zou zijn zo'n simpele ongeschoolde te zijn met een eenvoudige job. Dit terwijl er volgens mij weinig werknemers zo'n mooie posities hebben als hooggeschoolden in dit land. Het is je al meerdere keren gezegd: in tijden van een ongezien lage werkloosheid en een tekort aan technische profielen ben jij een ing. die blijft werken voor een matig/laag loon bij een rotte werkgever. Ik heb geen ellenlange analyses nodig over de toestand van het land om hieruit een oplossing te vinden.

Allez soit, zoals ik dus al zei: je wil gewoon niet lezen wat anderen schrijven, en vanaf daar een beetje kritiek in zit naar hoe je zelf de situatie benadert, of wie je ondertussen allemaal door het slijk haalt om jezelf beter af te schilderen, ga je in het defensief. Hier ook, mijn "communistische waanideeën", alstublieft. Ik heb hier nergens gepleit voor het communisme, ik heb ook niet gezegd dat we goed bezig zijn met ons overheidsbeslag. Ik heb gewoon gezegd dat het dik belachelijk is hoe jij dat lijkt aan te grijpen om voort te ploeteren en hier rant na rant te schrijven, waar je van links naar rechts stuitert om de ene keer aan zelfbeklag te doen en de andere keer je situatie te normaliseren -want jij bent de moedige werker die niet voor een eenvoudig overheidsjobje kiest, de redder des vaderlands-. Er werken op dit forum genoeg mensen in de privésector, in mijn vriendenkring ook, en dat continue geklaag over hoe de staat van het land ervoor zorgt dat die mensen worden uitgeperst, hoor ik eerlijk gezegd niet bij die mensen.

Ik denk dat je met jezelf in de knoop zit omdat je wereldbeeld in conflict is gekomen met de werkelijkheid. Misschien ook wel nog wat mindere karaktertrekken, maar soit. Als ik me voor de geest haal hoe je hier in het verleden hebt aangegeven allerlei rechtszaken te willen aanspannen tegen de overheid, denk ik dat je gewoon veel te veel energie steekt in continue negativiteit.

Verder negeer ik de posts die ik wil, ik heb geen verplichtingen aan dit forum, en zeker niet aan jou. Dat jij een antwoord verwacht op wat bullshit waarin je mij verwijt een communist te zijn, gepost op een vrijdag na 22u, is jouw probleem hoor. Ik probeer tijdens mijn weekend niet op dit forum te zitten wanneer mijn vrouw en dochter hier rondlopen, en gisteren had ik ondanks mijn luilekkerjob die van de overheid afhangt (en waar twee rechtstreekse collega's magischerwijs in een burnout zitten) geen tijd die ik in de vuilbak kon gooien om op dit forum jou even van antwoord te dienen.

En vermits deze post waarschijnlijk weer water naar de zee dragen is, ga ik het hierbij laten. Ik wens je het beste met je toekomstplannen, en hoop dat je deze niet altijd "nog even" gaat uitstellen voor kleine optimalisaties.

 

[Exorikos]

Enkele maanden geleden post je nog dit:

Mentaal Welzijn

@Kas de Kalebas diagnosestelling mag eigenlijk enkel een psychiater doen. Een psycholoog kan helpen met bepaald gedrag aan te pakken, maar dan ga je beter op zoek naar iemand die gespecialiseerd is in ADHD/ADD/autisme. Veel kenmerken hebben die diagnoses idd gemeenschappelijk. In principe mag...

www.beyondgaming.be

Ik heb het nadien niet meer gevolgd, maar het lijkt hier sterk dat je in hetzelfde patroon bent gebleven/geraakt.

 

[mac-bc]

Je was jaren aan het ragen tijdens je studies. Je bent nu al jaren aan het ragen over je werkgever(s). Ik hoop dat je die cyclus kan doorbreken en ben ook wel benieuwd naar je alternatief.

Uiteindelijk komt het op hetzelfde neer hoor: de ingenieur als moderne loonslaaf.

Je doet een intensieve studie (in tegenstelling tot heel wat andere richtingen) en wordt daarna vaak ingezet als moderne loonslaaf met grote verantwoordelijkheden, grote werkdruk in een competitieve omgeving waar elke fout objectiveerbaar is à xx% billability enzovoort. En maar (profi)teren op het enthousiasme en de no-nonsens mentaliteit om ze uit te persen.

Dan kun je beter een softe keuze maken in het hoger onderwijs waar je op uw sokken een master haalt door 12u les per week te volgen en u vervolgens ergens te nestelen in een anoniem overheidsorgaan (in dezelfde loonschaal als de ingenieur, want: master) om daar wat papers te schrijven rond genderneutraliteit in publieke gebouwen.

Ik zeg het nogmaals: ik ga lezingen beginnen geven aan 6de-jaars over welke studiekeuze ze moeten maken. En ingenieur komt ergens helemaal onderaan het lijstje "bang for the buck". Ik heb mijn korte samenvatting hier al ergens gegeven.

 

[Exorikos]

Uiteindelijk komt het op hetzelfde neer hoor: de ingenieur als moderne loonslaaf.

Je doet een intensieve studie (in tegenstelling tot heel wat andere richtingen) en wordt daarna vaak ingezet als moderne loonslaaf met grote verantwoordelijkheden, grote werkdruk in een competitieve omgeving waar elke fout objectiveerbaar is à xx% billability enzovoort. En maar (profi)teren op het enthousiasme en de no-nonsens mentaliteit om ze uit te persen.

Dan kun je beter een softe keuze maken in het hoger onderwijs waar je op uw sokken een master haalt door 12u les per week te volgen en u vervolgens ergens te nestelen in een anoniem overheidsorgaan (in dezelfde loonschaal als de ingenieur, want: master) om daar wat papers te schrijven rond genderneutraliteit in publieke gebouwen.

Ik zeg het nogmaals: ik ga lezingen beginnen geven aan 6de-jaars over welke studiekeuze ze moeten maken. En ingenieur komt ergens helemaal onderaan het lijstje "bang for the buck". Ik heb mijn korte samenvatting hier al ergens gegeven.

Je eigen persoonlijke ervaringen extrapoleren naar het geheel. De kritische houding van een wetenschapper. Ik laat het hier gewoon bij. Het brengt inderdaad geen zoden aan de dijk.

 

[Pan]

Uiteindelijk komt het op hetzelfde neer hoor: de ingenieur als moderne loonslaaf.

Je doet een intensieve studie (in tegenstelling tot heel wat andere richtingen) en wordt daarna vaak ingezet als moderne loonslaaf met grote verantwoordelijkheden, grote werkdruk in een competitieve omgeving waar elke fout objectiveerbaar is à xx% billability enzovoort. En maar (profi)teren op het enthousiasme en de no-nonsens mentaliteit om ze uit te persen.

Dan kun je beter een softe keuze maken in het hoger onderwijs waar je op uw sokken een master haalt door 12u les per week te volgen en u vervolgens ergens te nestelen in een anoniem overheidsorgaan (in dezelfde loonschaal als de ingenieur, want: master) om daar wat papers te schrijven rond genderneutraliteit in publieke gebouwen.

Ik zeg het nogmaals: ik ga lezingen beginnen geven aan 6de-jaars over welke studiekeuze ze moeten maken. En ingenieur komt ergens helemaal onderaan het lijstje "bang for the buck". Ik heb mijn korte samenvatting hier al ergens gegeven.

Heeft het ook niet te maken met het waanidee dat je hebt dat iemand die die studies gevolgd heeft het recht heeft om op een verhoog geplaatst te worden?
De ongelukkige ingenieurs dat ik ken zijn diegene die met een godcomplex uit de univ zijn gekomen. Om daarna in de echte wereld vast te stellen dat ze niet zo speciaal zijn.

 

[zarathustra]

Uiteindelijk komt het op hetzelfde neer hoor: de ingenieur als moderne loonslaaf.

Je doet een intensieve studie (in tegenstelling tot heel wat andere richtingen) en wordt daarna vaak ingezet als moderne loonslaaf met grote verantwoordelijkheden, grote werkdruk in een competitieve omgeving waar elke fout objectiveerbaar is à xx% billability enzovoort. En maar (profi)teren op het enthousiasme en de no-nonsens mentaliteit om ze uit te persen.

Dan kun je beter een softe keuze maken in het hoger onderwijs waar je op uw sokken een master haalt door 12u les per week te volgen en u vervolgens ergens te nestelen in een anoniem overheidsorgaan (in dezelfde loonschaal als de ingenieur, want: master) om daar wat papers te schrijven rond genderneutraliteit in publieke gebouwen.

Ik zeg het nogmaals: ik ga lezingen beginnen geven aan 6de-jaars over welke studiekeuze ze moeten maken. En ingenieur komt ergens helemaal onderaan het lijstje "bang for the buck". Ik heb mijn korte samenvatting hier al ergens gegeven.

Je kan anders ook serieus overdrijven. Ik heb mijn master burgerlijk ir ook gewoon gehaald door te studeren in die 2x een maand voor de examens en voor de rest de verplichte projecten. In praktijk is een ingenieursstudie OOK gewoon maar een paar maanden per jaar werk en voor de rest 70% van het jaar vrij. "intensief"

En als ik me niet vergis heb jij dan ook nog maar de easy versie ingenieur gedaan ook. Dat was mss meer uren want daar was het meer handje vasthouden denk ik, maar "intensief"? hah.

 

[Sylverscythe]

Je kan anders ook serieus overdrijven. Ik heb mijn master burgerlijk ir ook gewoon gehaald door te studeren in die 2x een maand voor de examens en voor de rest de verplichte projecten. In praktijk is een ingenieursstudie OOK gewoon maar een paar maanden per jaar werk en voor de rest 70% van het jaar vrij. "intensief"

En als ik me niet vergis heb jij dan ook nog maar de easy versie ingenieur gedaan ook. Dat was mss meer uren want daar was het meer handje vasthouden denk ik, maar "intensief"? hah.

Gohja, ik denk dat dezelfde persoon nu wel meer moet werken voor ir. dan voor communicatiewetenschappen. De "begaafde" student geraakt uiteindelijk wel door elke studie met relatief gezien de vingers in de neus.

Maar uiteindelijk wordt die "intensiteit" of hoe je het ook wil noemen gewoon gereflecteert in loonsvoorwaarden achteraf. Bij de overheid zal je misschien evenveel verdienen, al lijkt me dat ook kort door de bocht, maar als je kijkt naar hoe snel schoolverlaters werk vinden en wat de loonsvoorwaarden zijn, alsook x jaar na afstuderen, denk ik wel dat er een serieus verschil zit tussen opleidingen. Natuurlijk is dat niet perfect een 1:1 verhouding aangezien je ook gewoon zit met de arbeidsmarkt en verschillende stelsels buiten de klassieke werknemer. Op dit moment is een stielman met verstand goud waard, terwijl wanneer onze ouders opgroeiden (die ons allemaal hebben gezegd dat we moesten studeren) dat anders zat.

Allez, heel dat zelfbeklag waar de ingenieur een moderne loonslaaf zou zijn is voor mij gewoon wereldvreemd. Ga eens wat shiften meedraaien aan de band of in een WZC zeg.

 

[Sh343]

Je kan anders ook serieus overdrijven. Ik heb mijn master burgerlijk ir ook gewoon gehaald door te studeren in die 2x een maand voor de examens en voor de rest de verplichte projecten. In praktijk is een ingenieursstudie OOK gewoon maar een paar maanden per jaar werk en voor de rest 70% van het jaar vrij. "intensief"

En als ik me niet vergis heb jij dan ook nog maar de easy versie ingenieur gedaan ook. Dat was mss meer uren want daar was het meer handje vasthouden denk ik, maar "intensief"? hah.

Oef, zalfjes voor de brandwondes.

 

[zarathustra]

Gohja, ik denk dat dezelfde persoon nu wel meer moet werken voor ir. dan voor communicatiewetenschappen. De "begaafde" student geraakt uiteindelijk wel door elke studie met relatief gezien de vingers in de neus.

Ja ok, maar ik was zeker niet "begaafd". Ik vind het gewoon hilarisch dat iemand die ondertussen toch al jaren werkt een redelijk basic studie als "intensief" gaat bestempelen. We denken dat waarschijnlijk allemaal als we nog student zijn, maar de realiteit is dat al die studies toch niet echt veel moeite kosten. Beetje meer dan het middelbaar natuurlijk en dat is ook de enige referentie die je hebt op die leeftijd.