Je hebt verschillende gradaties van "hoog zitten".
- Je vindt het respectloos en je wordt er kwaad van. Dat wil zeggen dat het u nog altijd iets kan schelen. Het raakt je.
- Je vindt het respectloos en je ervaart complete onverschilligheid.
En zoals ik hier de laatste week al had aangekondigd: alleen al het feit dat ze blijkbaar de laatste week, neen, de laatste dag, neen, het laatste uur, neen, de laatste minuut mij opbellen was voor mij al duidelijk genoeg hoor. Net zoals men omgaat met de rest van het team trouwens. Respectloos. 0,0 appreciatie. De sales, dààr ligt de focus op. De ingenieurs van operations zijn een noodzakelijk kwaad. Dat moet zo goedkoop mogelijk uitgevoerd worden door schoolverlaters aan de lopende band uit te buiten, op te branden en te vervangen door vers bloed aan de frontlinie.
Team volledig gedecimeerd. Projecten stapelen zich op. Werkdruk wordt onhoudbaar. Projecten wisselen van eigenaar alsof je 's morgens een nieuwe onderbroek aandoet.
-> Geen enkele reactie van bovenaf. Geen enkele steun. Zelfs geen nieuwe vacature. Mocht men mij straks vertellen dat het team wordt opgedoekt en dat men daarom iedereen naar de uitgang wou duwen, het zou mij niets verbazen. Nochtans is mijn team normaal één van de sterkhouders van het bedrijf qua omzet.
Is het bedrijf in shambles of draaien ze nog goeie winst ? Niemand gaat vrijwillig de kip met de gouden eieren slachten.
Indien het in shambles is, is het ieder voor zich en proberen zo lang mogelijk zoveel mogelijk uit de pot te grabbelen.
Ik zat dus al lang in fase 2. Mijn reactie op zijn uitstel-statement moet wellicht ook de meest droge "uhu" ooit geweest zijn.
Het zal in die zin ook alleen maar makkelijker worden om nu volledig mijn eigen belangen voorop te stellen in mijn keuzes, daar waar ik bij vertrek bij vorige werkgevers steeds zo goed mogelijk wou afronden, bij iedereen op een goed blaadje wou staan, geen bruggen wou opblazen, ... Omdat ik van nature zo ben, en omdat het een kleine wereld is.
De kleine wereld van 'dat is een ongelooflijk kutbedrijf. Waarom heeft dien daar zolang rondgehangen' ? Als het een kleine wereld is en het is een kutbedrijf waar iedereen weggaat. Waarom zit je daar nog ? Alsof er anderen in de kleine wereld niet weten wat jij weet ?
Oei. Hoe bedoel je uitwerken in mijn privé-leven?
Dat de gecombineerde werkdruk van mijn vrouw en ik, samen met slechtslapende kinderen voor frustraties zorgden is waar. Maar dat draaide in geen enkel opzicht rond dit topic van opslag of geen opslag. Of respect of geen respect krijgen.
Tuurlijk wel. Als je je werk van je af kunt zetten, kom je 's avonds thuis en zijn slechtslapende kinderen of een drukke vrouw een randprobleem en geen fundamenteel probleem...
Cynisme, als je het nog niet had dan leren ze je het wel.
Toen ik 2 jaar geleden juniors opleidde deed ik dat met veel plezier en overgave. We gaan hem volstampen met kennis, we gaan hem de kneepjes van het vak leren, later kan hij misschien even mooie projecten doen, misschien groeit hij wel door, ... Ik was trots om hen het nodige duwtje in de rug te geven aan het begin van hun carrière.
Maar nadat je de carrousel van uitbuiting hebt gezien en je ziet de afvallingskoers, dan kan ik alleen nog denken: "Zou hij zo naïef zijn om 2 jaar te blijven en dan pas te vertrekken? Of is zijn naïviteit beperkt en blijft hij slechts 1 jaar?".
En je eigen naiviteit ? Je maakt je zorgn om de juniors, maar niet om jezelf. Vreemd.
Toen ik recent telefoon kreeg van juniors omdat ze vragen wilden stellen en omdat ze wilden bijleren (sowieso opgedragen door onze teamlead), nam ik zelfs mijn telefoon niet meer op. Geen tijd. Geen budget. Geen goesting om een bodemloze put te proberen vullen. Waarom zou ik mijn tijd verspillen aan jou? Ga maar terug naar onze teamlead met uw vragen. /care
Eén van onze laatste anciens zit trouwens in een sollicitatieprocedure bij de concurrentie, heb ik ook vorige week vernomen. Los van alle andere dégout rond mijn werkgever, begin ik ook echt eenzaamheid te voelen op kantoor. Je komt daar toe, heel uw team gedecimeerd, alle anciens zijn vertrokken (of staan op punt te vertrekken) of ze zitten thuis in burnout, ... Alleen nog maar schoolverlaters die je amper kent en waar je alleen maar compassie mee voelt. Onze teammeetings zijn echt triestig geworden.
De laatste krijgt een beker !
Dat heb ik ook al gezegd tegen mijn baas: "Als ik bij de overheid had gezeten toen ik hier startte, dan had ik nu al méér opslag gekregen louter en alleen omwille van de automatisch hogere loonschalen waarin je terechtkomt zonder een poot uit te steken. En hier heb ik mezelf bewezen met een grootteorde van projecten die letterlijk x100 (!) is gegaan (qua budget), verantwoordelijkheid opgenomen, 90% billability, deadlines gehaald door flexibiliteit in alle mogelijke richtingen (extra werken, 's avonds of weekend werken, ...), enzovoort. Terwijl ik moet smeken om opslag."
Maar wat wil je bereiken met je gemekker? Wil je een oplossing of wil je een gratis therapeut ? Je mekkert en er gebeurt niks. Denk je dat er de 5e keer dat je mekkert, iets zal gebeuren ? En je bent te onnozel/trots om niks in de soep te laten draaien. Je bent zoals ik ze noem "een werk rioolputje". Als je het echt echt echt zelf niet kan bolwerken. Of je hebt echt geen zin. Of je wil eens vroeger weg en je zit met een deadline. Smijt het bij het rioolputje. Telkens ik het probeer, ben ik verbaasd dat het lukt.
I am sorry, ik ben een opportunist. Als ik weet dat dat 1x lukt, hang je er aan. Niet elke dag of elke week, maar misschien wel elke maand eens. Als er natuurlijk 3-4-5 mensen dat doorhebben, ga je veel werk van een ander doen.
Ik ben uiteraard zo collegiaal om zelf nooit iets terug te doen. Je kunt het me vragen, je krijgt een instant nee. Je kunt me ook een instant nee geven ipv een "ja, maar", "misschien", .... Zet de deur op een kier en ik beuk hem open. Smijt hem in mijn gezicht toe en ik zal het respecteren.
Maar alsof argumentatie helpt. Alsof ze plots gaan zeggen: "Ah ok, zo hadden we het nog niet bekeken mac-bc. Hier is uw opslag."
Of zoals
@JPV zei: "Maak u kwaad en eis dat ze binnen 2 weken terugkomen met uw opslag." Neen, sorry. Zo werkt het niet bij mij. Ik was niet op zoek naar geld. Ik was vooral op zoek naar enige vorm van respect of appreciatie. Als je slechts respect of appreciatie kunt krijgen door het te proberen afdwingen, dan is dat geen respect of appreciatie meer.
Dat is bullshit, he makker. Dat is alsof je je vrouw dwingt om je graag te zien en dan content bent met "i love you". Wat is dat waard ? Geen hol.
Wat wil je? Appreciatie schouderklopjes ? Loonsopslag ? En waarom ?
Alles start met een faire verloning. Als ze dat al niet doen, wat is al de rest dan waard ? Niks.
Mijn baas zei mij paar maand geleden dat ik een nieuwe titel verdien. Mijn antwoord was "king of the giraffes, does it come with a raise?". Ik ben geen junior die te paaien is met wat prullen. Als er geen budget is, fair enough. Maar zeg dat dan ipv te doen alsof.
Neen, die denken gewoon: "Fuck, die heeft ons door. Die zal ons verlaten. Nu nog zo lang mogelijk en zo goedkoop mogelijk rekken, nog eventjes alles eruit persen en laat hem dan maar gaan."
Ik denk eerder. "hahahhaha, die zit hier nog altijd."
? Wat je wel kan zeggen is dat ze het goed gerekt heeft tot aan haar emeritaat, maar dit heeft ze ook gewoon kunnen doen omdat de KULeuven haar een hand boven het hoofd heeft gehouden vanaf het begin (prestige-transfer en met veel poeha binnengehaald).
.
