Hoewel ik makkelijk kan uitzonen en negeren wat er letterlijk vlak naast mij gebeurt begint deze toch echt wel men keel uit te hangen.
Collega die hele tijd tegen zichzelf zit te brabbelen van z'n frustraties op inkomende mails ("spijtig eh, teef!" hier en "domme koe" daar).
Frustraties gaan daarbij dan ook richting verschillende collega's waarbij het er toch wel luid aan toe gaat.
Daarna de flauwe plezanten gaan uithangen met de meest cringy grapjes en luidkeels als een debiele kerstman zitten lachen. (hohoho)
Bijkomend ook nog eens commentaar geven naar vrouwelijke collega's op de meest wansmakelijke manier (weliswaar ludiek maar toch) vb: collega x komt iets vragen waarop die antwoord kom eens op mijn schoot zitten en gaan we samen kijken... of ander vb: collega y is kerstboom aan het opzetten paar weken terug zegt die doodleuk "collega y, ik heb ook 2 kerstballen mee maar die zal je moeten zoeken"
Ofwel ben ik gewoon verzuurd, geïrriteerd van het constante geroep langs alle kanten waarbij ik niet meer makkelijk kan uitzonen. In ieder geval, dagelijkse ergernis
Als ik zo'n collega zou hebben, zou ik die wel eens gemeen(d) ludiek op zijn plaats zetten.
Onlangs ook zoiets meegemaakt in de Delhaize aan de selfscan. Een knappe vrouw en 2 kleine zelfstandigen genre electriciens die hun ogen er niet van af konden houden en naar elkaar dubbelzinnige dingen riepen over haar voor gans de selfscan. Ze had het duidelijk door en voelde zich heel ongemakkelijk. Plaatsvervangende schaamte had ik toen.

Want ze besefte natuurlijk vrij snel: Ik vind gene goedkoper.
