Leidinggevenden die al te lang blijven vastklampen aan hun leidinggevende post. Waarom is dit zo dat mensen dit maar normaal vinden dat te zijn tot hun pensioen ? Ook al zijn er al jaren tekenen van verval?
Of is dit ook het gevolg van onze anciënniteit en andere misbaksels qua verloning?
Waarom wordt het nog steeds als uitzondering beschouwd om een stap opzij te zetten voor uw pensioen en te muteren naar een expertenrol of ondersteunend?
In veel gevallen heeft dat te maken met de thuissituatie. Van de ene dag op de andere continu thuis zitten met je partner kan zwaar wegen. Sommigen weten niet goed wat doen, vervelen zich, missen het leidinggeven of gewoon het dagelijkse contact met mensen. En natuurlijk speelt het financiële aspect ook mee: nog wat extra inkomsten genereren, zelfs al is het niet meer voor henzelf.
Mijn vader is daar een typisch voorbeeld van. Hij is officieel al een half jaar met pensioen, maar blijft als zelfstandige gewoon verder werken en zegt letterlijk dat hij dat zal doen “tot hij erbij neervalt”. Wat er dan moet gebeuren met zijn 20 à 30 werknemers kan hem weinig schelen. “Dat is het leven, ze vinden wel een nieuwe job”, zegt hij dan.
Hoe hij sommige mensen de huid vol scheldt (oké, sommigen maken het hem ook niet makkelijk), maakt hem echt zo’n klassieke Belgische KMO-baas. Het is zelfs zo ver gekomen dat noch ik, noch mijn broers/zussen, noch zijn vrouw nog iets met het bedrijf te maken willen hebben. Hij doet toch altijd zijn eigen zin en moet altijd het laatste woord hebben, hoe kan je dan nog delegeren?
Langs de ene kant begrijp ik hem: hij doet het zogezegd voor zijn kinderen. Maar de manier waarop is zo egoïstisch en onethisch dat het averechts werkt.
Het personeel is wél blij als ik eens langskom, omdat ze weten dat ik organisatorisch veel sterker ben. Maar zolang hij er blijft rondlopen, is het dweilen met de kraan open. Iedereen voelt dat het bedrijf pas echt kan vooruitgaan wanneer hij eindelijk een stap opzij zet. En eerlijk: niemand wil een kat in een zak kopen.
Ikzelf kijk veel verder. Ik zou voor mijn kinderen én personeel een degelijk bedrijf willen uitbouwen dat ook na mijn dood blijft bestaan, als een stabiele bron van inkomsten voor iedereen die erbij betrokken is.
.
