Je hebt verschillende gradaties van "hoog zitten".
- Je vindt het respectloos en je wordt er kwaad van. Dat wil zeggen dat het u nog altijd iets kan schelen. Het raakt je.
- Je vindt het respectloos en je ervaart complete onverschilligheid.
En zoals ik hier de laatste week al had aangekondigd: alleen al het feit dat ze blijkbaar de laatste week, neen, de laatste dag, neen, het laatste uur, neen, de laatste minuut mij opbellen was voor mij al duidelijk genoeg hoor. Net zoals men omgaat met de rest van het team trouwens. Respectloos. 0,0 appreciatie. De sales, dààr ligt de focus op. De ingenieurs van operations zijn een noodzakelijk kwaad. Dat moet zo goedkoop mogelijk uitgevoerd worden door schoolverlaters aan de lopende band uit te buiten, op te branden en te vervangen door vers bloed aan de frontlinie.
Team volledig gedecimeerd. Projecten stapelen zich op. Werkdruk wordt onhoudbaar. Projecten wisselen van eigenaar alsof je 's morgens een nieuwe onderbroek aandoet.
-> Geen enkele reactie van bovenaf. Geen enkele steun. Zelfs geen nieuwe vacature. Mocht men mij straks vertellen dat het team wordt opgedoekt en dat men daarom iedereen naar de uitgang wou duwen, het zou mij niets verbazen. Nochtans is mijn team normaal één van de sterkhouders van het bedrijf qua omzet.
Ik zat dus al lang in fase 2. Mijn reactie op zijn uitstel-statement moet wellicht ook de meest droge "uhu" ooit geweest zijn.
Het zal in die zin ook alleen maar makkelijker worden om nu volledig mijn eigen belangen voorop te stellen in mijn keuzes, daar waar ik bij vertrek bij vorige werkgevers steeds zo goed mogelijk wou afronden, bij iedereen op een goed blaadje wou staan, geen bruggen wou opblazen, ... Omdat ik van nature zo ben, en omdat het een kleine wereld is.
Oei. Hoe bedoel je uitwerken in mijn privé-leven?
Dat de gecombineerde werkdruk van mijn vrouw en ik, samen met slechtslapende kinderen voor frustraties zorgden is waar. Maar dat draaide in geen enkel opzicht rond dit topic van opslag of geen opslag. Of respect of geen respect krijgen.