In de laatste week van mijn opzeg heb ik een conflict gehad met één van mijn managers. Ik was het al lang beu maar ik had het gevoel dat ik geprovoceerd werd en ze er van uitging dat ik tot de laatste seconde van de laatste dag 150% zou werken dus toen het op mijn voorlaatste dag naar mijn aanvoelen wel erg gortig begon te worden dacht ik: wat zou
@cege doen? Cege zou zeggen: toon ruggengraat, dus dat heb ik gedaan, en door voor mezelf op te komen en de waarheid te zeggen is het geëscaleerd en heb ik een brug opgeblazen, maar goed, het was niet dat er al zoveel brug resteerde, en je moet ook nog jezelf in de spiegel kunnen kijken. We zijn geen slaven meer, Daens is gepasseerd.
Voor mij gaf de opzegperiode een bepaalde vrijheid. Er is de dynamiek tussen manager en ondergeschikte waarbij de manager, in de omgeving waarin ik werkte, zich veel kan permitteren omdat je er als ondergeschikte van afhankelijk bent om goede feedback te krijgen. Slechte feedback van de manager resulteert in geen promotie krijgen, of erger, dus je bent volledig afhankelijk van de goeie wil van je manager voor je carrière. Maar in de opzeg speelde die factor niet meer mee. Ik had geen feedback meer nodig dus opeens waren we gelijkwaardig. Dus als ik werd afgeblaft of naar mijn aanvoelen onredelijk behandeld kon ik nu ruggengraat tonen en reageren als gelijkwaardige. Terwijl ik het vroeger gewoon zou geslikt hebben, want ik was afhankelijk van feedback. Met alle gevolgen van dien. Maar de escalatie was niet slecht. Het zat er eigenlijk al jaren aan te komen en als die manager open minded genoeg is om mijn feedback te geloven en ernaar te handelen zal ze er een beter persoon van worden. Maar dat zal wel niet want de dag na mijn feedback wou ze niet meer tegen me praten en gebruikte ze een collega als tussenpersoon. Terwijl ik wel gewoon in de groepschat updates over mijn werk zat te geven, maar daar kreeg ik ook geen reactie meer op. Zeer kinderachtig.
En blijkbaar had ze dan ook nog snips van het teams-gesprek zitten doorsturen naar andere mensen, maar enkel met mijn comments en niet het hele gesprek, waardoor het kan lijken alsof ik de klootzak ben. Wat een geniepige slang. Manager onwaardig. Dat is iemand die manager is geworden omdat ze technisch heel sterk is en bij mij werkgever bleef werken en daardoor in het systeem waarin ik werkte automatisch manager is geworden. Maar nul people skills. Ik denk dat die nooit zou kunnen functioneren als manager in een gewoon bedrijf. Mensen zouden dat niet pikken. Ik werkte samen met allemaal jonge mensen waarbij het van praktisch iedereen de eerste job was, allemaal jonge twintigers waarbij de manager dan 26 of 27 is en bijna altijd ook de meeste jaren werkervaring heeft, dat is een speciale omgeving waarin zo'n toxisch gedrag wel even kan werken, veel mensen stoppen ook na 2 of 3 jaar, maar in een "normaal" bedrijf waar je geen verloop van 90% hebt na 3 jaar en werknemers hebt die decennia anciënniteit hebben gaat dat nooit lukken. Als ze ooit zelf zou vertrekken zal dat voor haar een harde les zijn om te leren. Ik zou het wel eens willen zien.
"Wat zou
@cege doen" vind ik wel een mooie vraag bij werksituaties. Je moet uiteindelijk ook voor jezelf durven opkomen.
ik mag in principe 2-3 dagen per week thuis werken, maar ik denk dat ik de afgelopen 2 jaar daar mss 5 keer gebruik van heb gemaakt.
Een ganse dag thuis zitten word ik behoorlijk opgefokt van, ik neem graag die gemiddeld 45m à 1u dagelijkse reistijd erbij.
