Vakantie of uitstapjes tijdens uitkering

[kay-gell]

Dit is toch een totaal nutteloze discussie?
Als een dokter zegt dat ze invalide is en niet bekwaam om te werken, dan is dat zo he. Een controle-arts kan dat bevestigen.

Voor de rest doet dat er toch helemaal niet toe?
We weten niet of ze gaat skiën en zoja hoe lang.
En dat ze 10 uur in een auto zou kunnen zitten voor een keer wil toch helemaal niet zeggen dat ze daarom altijd 8 uur elke dag aan een bureau kan zitten?
Misschien ligt ze wel met haar zetel helemaal plat, zo kan je toch ook niet werken?

 

[TRUMP]

Misschien ligt ze wel met haar zetel helemaal plat, zo kan je toch ook niet werken?

Jawel, in een call center moeten ze enkel maar een headset aan doen en kunnen praten.

Bepaalde mensen willen altijd recht praten, wat krom is.
maar nu gaan jullie weer afkomen met "jama gij praat krom wat recht is". en ja zo blijven we verder...
Ik verlaat de discussie hier maar. my 2 cents zijn al lang gedropt ....


Bottom line: van mij zou het allemaal een beetje strenger mogen.!

 

[Suphafly]

Jawel, in een call center moeten ze enkel maar een headset aan doen en kunnen praten.

Bepaalde mensen willen altijd recht praten, wat krom is.
maar nu gaan jullie weer afkomen met "jama gij praat krom wat recht is". en ja zo blijven we verder...
Ik verlaat de discussie hier maar. my 2 cents zijn al lang gedropt ....


Bottom line: van mij zou het allemaal een beetje strenger mogen.!

Mss kan die vrouw enkel recht praten wa krom is, is da dan een beperking voor in een call center te werken?

 

[cege]

Dit is toch een totaal nutteloze discussie?
Als een dokter zegt dat ze invalide is en niet bekwaam om te werken, dan is dat zo he. Een controle-arts kan dat bevestigen.

Voor de rest doet dat er toch helemaal niet toe?
We weten niet of ze gaat skiën en zoja hoe lang.
En dat ze 10 uur in een auto zou kunnen zitten voor een keer wil toch helemaal niet zeggen dat ze daarom altijd 8 uur elke dag aan een bureau kan zitten?
Misschien ligt ze wel met haar zetel helemaal plat, zo kan je toch ook niet werken?

Inderdaad. Ik heb ooit met kettingzaag mijn 3 middelste vingers van linkerhand bijna afgeknald. Beetje jammer als je linkshandig op de muis bent.

Ik heb toen ook 4 weken thuisgezeten en af en toe ingebeld en gedaan wat ik kon. Realiteit is dat ik geen hol kon doen want ik kon geen muis bedienen. En ik mocht niet in het water met die hand en niet te wild er mee doen (lees: niet sporten), dus ja, wat doe je dan...

Ik heb toen ook 4 weken thuis rustig in mijn hof gewerkt, wat computer spelletjes gespeeld waar je enkel de pijltjes voor nodig had, op reis gegaan, boeken gelezen, ... Was pretty boring want alles wat ik leuk vond, mocht ik niet doen.

Er kwam zelfs een thuishulp 2x per dag want ik kon zelfs mijn veters niet strikken en mijn eten niet snijden...

Don't fight the people, fight the system. Mensen gaan - begrijpelijk - altijd optimaliseren naar hun eigen situatie. Als je wil dat ze dat niet meer doen, timmer de loopholes dicht.

 

[Eland]

De frustraties in dit topic worden opgewekt door mensen die wel kunnen werken maar het niet doen en leven van een uitkering, niet door mensen die effectief bijna niet kunnen werken. Ja, wij kunnen daar zogezegd niet over oordelen, maar ik ken al minstens 2 mensen die er eerlijk over zijn dat ze wel kunnen werken en het niet doen omdat ze een uitkering hebben die voor hen hoog genoeg is. Er kan in dit topic politiek correct gedaan worden over dat artsen dat wel beter kunnen beoordelen dan wij, er zijn gewoon mensen bij wie het duidelijk niet het geval is. Ik wil met beiden niet ruilen en ben blij dat ik niks erg aan de hand heb, ik wil er gewoon niet voor betalen, en daar komt de frustratie vandaan. Begrijp me niet verkeerd, zulke mensen mogen voor mijn part een flink belastingvoordeel krijgen of een partiele uitkering krijgen bovenop hun loon. Anderzijds heb ik ook een hoop collega's die gemakkelijk een voltijdse ziekteuitkering zouden kunnen krijgen, en die willen alsnog liever werken dan thuis te zitten. Dat vind ik de normaalste zaak van de wereld. Er wordt rekening gehouden met hun situatie en als ze niet kunnen omdat ze zich niet goed genoeg voelen, wordt daar naar geluisterd, want in sommige jobs gaat dat gewoon. Imo is dat voor iedereen de beste oplossing.

Dat gedoe over vakanties en hobby's staat er voor mij los van en daar heb ik geen commentaar op, het is gewoon een extra frustratie als mensen van wie meer dan sterk vermoed wordt dat ze wél een job kunnen uitoefenen, wel een 'mooi' leven kunnen leiden tijdens hun uitkering. Van mij mag iemand met rugklachten, burnout, ..., ook op vakantie gaan of een hobby beoefenen.

 

[JPV]

Jawel, in een call center moeten ze enkel maar een headset aan doen en kunnen praten.

Serieus? Amai, op die manier gaan we nog bijna de ganse Lovie aan het werk zetten.

Voor zover ik weet, verwacht men meer in een call center. En een rugpatient verwacht ook meer qua ergonomie/aanpasbaarheid van het werk.

 

[Avi]

Dit is toch een totaal nutteloze discussie?
Als een dokter zegt dat ze invalide is en niet bekwaam om te werken, dan is dat zo he. Een controle-arts kan dat bevestigen.

Dit lijkt me net aan de grond van de discussie te liggen. Er zijn legio problemen waarmee mensen thuis zitten die heel moeilijk te controleren zijn door de huisarts of een controlearts. Het kan dus ook gewoon zijn dat die persoon het systeem loopt te bedriegen. Het is dus niet zo dat het oordeel van die artsen altijd sluitend is. En daarin neem ik die mensen niets kwalijk.

In het algemeen vind ik dit zo'n bizarre discussie. Je hebt mensen als @Wilcao die tegelijkertijd zeggen dat je nooit over individuele gevallen kan spreken wegens een tekort aan informatie. Maar dan wel menen dat er een grote groep profiteurs is, terwijl die groep gewoon uit gelijkaardige individuele gevallen bestaat. Wie begrijpt dat nog.

 

[Wilcao]

Dit lijkt me net aan de grond van de discussie te liggen. Er zijn legio problemen waarmee mensen thuis zitten die heel moeilijk te controleren zijn door de huisarts of een controlearts. Het kan dus ook gewoon zijn dat die persoon het systeem loopt te bedriegen. Het is dus niet zo dat het oordeel van die artsen altijd sluitend is. En daarin neem ik die mensen niets kwalijk.

In het algemeen vind ik dit zo'n bizarre discussie. Je hebt mensen als @Wilcao die tegelijkertijd zeggen dat je nooit over individuele gevallen kan spreken wegens een tekort aan informatie. Maar dan wel menen dat er een grote groep profiteurs is, terwijl die groep gewoon uit gelijkaardige individuele gevallen bestaat. Wie begrijpt dat nog.

Euh, je kunt wel over individuele mensen/situaties een conclusie maken (wat Biljart mss zelfs al kan doen bij deze persoon) wanneer je de personen goed genoeg kent. Dat is toch volledig anders bij 1 iemand zijn ergernis, over iemand die we zelfs haar naam niet eens kennen, op een openbaar forum, op basis van 2 zinnetjes?

 

[Silence]

Zelfs werklozen hebben vakantiedagen waardoor ze op reis kunnen en niet op afspraken moeten zijn. Maar hoe de controle met die blauwe kaart nu zit weet ik niet meer.

Hebben ze het jaar ervoor gewerkt en krijgen ze vakantiegeld is het een "V" zetten en geen uitkering voor die dagen.
Hebben ze niet gewerkt ervoor (geen vakantiegeld) moeten ze ook die "V" zetten maar krijgen ze uitkering.

Die dagen moet je ook niet beschikbaar zijn voor de arbeidsmarkt.

Er zijn 700 zaken waar je je bij andere aan kan ergeren en de "fraudeurs" moeten er zeker uit en hard aangepakt worden.
Maar als de dokter toestemming geeft voor een (korte) vakantie wie zijn wij dan om te oordelen.

 

[mac-bc]

Of misschien moeten we gewoon niet oordelen over situaties waar we niks over weten? Of klinkt dat te logisch? Je kent die hele persoon niet, je weet niks over die hele reis noch over haar invaliditeit. En uiteraard zijn er mensen genoeg die profiteren van het systeem, maar er zijn net zo goed mensen die het niet doen en wel graag zouden werken en het niet kunnen.

Met die stok kun je elke hond doodslaan natuurlijk. En natuurlijk zal elke case wel zijn specifieke details kennen, akkoord.

Maar we kunnen wél discussiëren over de basisprincipes die we zouden moeten hanteren als maatschappij. En daarbij constateer ik het volgende:

1. Voor sommige mensen mag je pas een ziekte-uitkering trekken als je zowel fysisch als mentaal niets van werk (meer) kan verrichten.
2. Voor sommige mensen mag je pas een (gedeeltelijke) ziekte-uitkering trekken als je fysisch niets meer kan doen maar mentaal wel, of vice versa. Denk aan iemand die quasi helemaal verlamd is maar met de nodige hulpmiddelen nog perfect denkwerk op de computer kan doen.
3. Voor sommige mensen mag een fysische klacht al als voldoende beschouwd worden om op de ziekenkas te zitten, terwijl hij perfect nog ander werk kan doen. Denk aan de bouwvakker die iets aan zijn rug heeft waardoor zwaar werk absoluut uit den boze is, maar hij perfect nog 1000 andere jobs kan doen.
4. En voor de meest lakse groep is een klein mentaal dipje al voldoende om onmiddellijk op de ziekenkas te gaan want:
   • Men gaat mentale gezondheid volledig gelijkstellen aan fysische gezondheid EN
   • Men vindt dat preventieve zorg even belangrijk is als curatieve zorg EN
   • Men vindt dat je 0,0 risico's mag nemen in een mensenleven en dus bij de minste symptomen van burn-out al moet ageren (te weten: vermoeid zijn, geprikkeld zijn, ... héél algemene zaken dus)
   • ... waardoor deze groep tot de conclusie komt: "Mentaal dipje? -> 100% Ziekenkas" tot je je terug beter voelt. Maar wat is: "terug beter voelen"? Niemand die het weet. -> "Ik zal toch nog maar een weekje erbij nemen".

Vroeger was er helemaal géén sociale zekerheid. Zelfs Trap 1 (van hierboven) bestond niet. Als beschaafde maatschappij zijn we daar gelukkig vanaf. Maar nu zijn we dus ongeveer afgegleden naar stap 4 heb ik de indruk. Geen enkele responsabilisering meer. Geen enkele vorm van zelfvoorzienendheid meer. Waar mensen vroeger creatief waren om te overleven, hebben we mensen nu geleerd om creatief te zijn om als slachtoffer bestempeld te worden zodat ze kunnen genieten van de sociale zekerheid.
Resultaat? Meer dan 500 000 langdurig zieken in dit land. Evenveel als in gans Duitsland, met een populatie van 7 à 8 keer het onze. Profitariaat is in ons land dus wijdverspreid, laat ons daar geen illusies over maken.

 

[mac-bc]

Hebben ze het jaar ervoor gewerkt en krijgen ze vakantiegeld is het een "V" zetten en geen uitkering voor die dagen.
Hebben ze niet gewerkt ervoor (geen vakantiegeld) moeten ze ook die "V" zetten maar krijgen ze uitkering.

Die dagen moet je ook niet beschikbaar zijn voor de arbeidsmarkt.

Er zijn 700 zaken waar je je bij andere aan kan ergeren en de "fraudeurs" moeten er zeker uit en hard aangepakt worden.
Maar als de dokter toestemming geeft voor een (korte) vakantie wie zijn wij dan om te oordelen.

Wie zijn wij om te oordelen? Heel simpel: wij zijn de referentie. Wij betalen. Wij zijn de aandeelhouders. Of anders gezegd: "Wie betaalt, die bepaalt".

Wij als aandeelhouders hebben een CEO aangeduid (eerste minister) en hij heeft een systeem op poten gezet met werknemers (dokters) die ervoor moeten zorgen dat het systeem draait. Maar als wij merken dat het systeem niet werkt, dat er gaten in zitten, ... dan hebben wij het recht om bij te sturen. Dan hebben wij het recht om dokters op de vingers te tikken. Dan hebben wij het recht om maatregelen te treffen:

• Verbieden dat je nog kunt dokter-shoppen bijvoorbeeld.
• Controle op het thuisschrijf-gedrag van dokters bijvoorbeeld
• Controle op langdurig zieken opvoeren
• Enzovoort.

Dokters zijn ook maar mensen hoor. Mensen die in veel gevallen soms een vriendschappelijke band hebben opgebouwd met hun patiënten. Er heerst dus in veel gevallen een soort belangenvermenging. Net zoals de sponsor van de plaatselijke voetbalploeg nauwe contacten heeft met de schepen van ruimtelijke ordening en zal proberen om zijn bouwvergunning erdoor te krijgen. Zo proberen ook veel patiënten door hun goede contacten met de huisdokter hun ziektebriefje erdoor te krijgen.

Velen maken er zelfs geen geheim van. Toen ik nog in de ambtenarij werkte, daar werd gewoon openlijk gepraat over "ziektedagen opsparen" en vervolgens "jezelf thuis laten schrijven" om vroeger op pensioen te kunnen. Geen schaamte. Open en bloot aan de lunchtafel in de refter. Van waar komen die 500 000 langdurig "zieken" denk je?

Maar o wee als wij, de financiers, er iets van zouden zeggen. Dan mogen wij "niet oordelen over individuele gevallen" en gaat het van "alle vertrouwen in de dokters die in eer en geweten handelen". Bij fraude met vergunningen daarentegen is er niemand die spreekt over "alle vertrouwen in onze schepenen". Wat is het verschil? Omdat de ene groep de eed van Hippocrates gezworen heeft? :') Laat me niet lachen.

 

[Wilcao]

Met die stok kun je elke hond doodslaan natuurlijk. En natuurlijk zal elke case wel zijn specifieke details kennen, akkoord.

Maar we kunnen wél discussiëren over de basisprincipes die we zouden moeten hanteren als maatschappij. En daarbij constateer ik het volgende:

1. Voor sommige mensen mag je pas een ziekte-uitkering trekken als je zowel fysisch als mentaal niets van werk (meer) kan verrichten.
2. Voor sommige mensen mag je een (gedeeltelijke) ziekte-uitkering trekken als je fysisch niets meer kan doen maar mentaal wel, of vice versa. Denk aan iemand die quasi helemaal verlamd is maar met de nodige hulpmiddelen nog perfect denkwerk op de computer kan doen.
3. Voor sommige mensen mag een fysische klacht al als voldoende beschouwd worden om op de ziekenkas te zitten, terwijl hij perfect nog ander werk kan doen. Denk aan de bouwvakker die iets aan zijn rug heeft waardoor zwaar werk absoluut uit den boze is, maar hij perfect nog 1000 andere jobs kan doen.
4. En voor de meest lakse groep is een klein mentaal dipje al voldoende om onmiddellijk op de ziekenkas te gaan want:
   • Men gaat mentale gezondheid volledig gelijkstellen aan fysische gezondheid EN
   • Men vindt dat preventieve zorg even belangrijk is als curatieve zorg EN
   • Men vindt dat je 0,0 risico's mag nemen in een mensenleven en dus bij de minste symptomen van burn-out (te weten: vermoeid zijn, geprikkeld zijn, ... héél algemene zaken dus)
   • ... waardoor deze groep tot de conclusie komt: "Mentaal dipje? -> 100% Ziekenkas" tot je je terug beter voelt. Maar wat is: "terug beter voelen"? Niemand die het weet. -> "Ik zal toch nog maar een weekje erbij nemen".

Vroeger was er helemaal géén sociale zekerheid. Zelfs Trap 1 (van hierboven) bestond niet. Als beschaafde maatschappij zijn we daar gelukkig vanaf. Maar nu zijn we dus ongeveer afgegleden naar stap 4 heb ik de indruk. Geen enkele responsabilisering meer. Geen enkele vorm van zelfvoorzienendheid meer. Waar mensen vroeger creatief waren om te overleven, hebben we mensen nu geleerd om creatief te zijn om als slachtoffer bestempeld te worden zodat ze kunnen genieten van de sociale zekerheid.
Resultaat? Meer dan 500 000 langdurig zieken in dit land. Evenveel als in gans Duitsland, met een populatie van 7 à 8 keer het onze. Profitariaat is in ons land dus wijdverspreid, laat ons daar geen illusies over maken.

Absoluut, al denk ik dat het nog wel meevalt. De meeste mensen, die ik ken, die met een burn-out/overspannen thuis zitten, zijn meestal die het altijd maar onzin vonden. Nu goed, dat is anekdotisch. Maar het staat nog altijd los van het oorspronkelijke bericht, waar deze draad mee is begonnen, dat we nauwelijks iets weten over die persoon. Noch over haar en haar toestand, als over het reisje.

 

[pardal]

Met die stok kun je elke hond doodslaan natuurlijk. En natuurlijk zal elke case wel zijn specifieke details kennen, akkoord.

Maar we kunnen wél discussiëren over de basisprincipes die we zouden moeten hanteren als maatschappij. En daarbij constateer ik het volgende:

1. Voor sommige mensen mag je pas een ziekte-uitkering trekken als je zowel fysisch als mentaal niets van werk (meer) kan verrichten.
2. Voor sommige mensen mag je een (gedeeltelijke) ziekte-uitkering trekken als je fysisch niets meer kan doen maar mentaal wel, of vice versa. Denk aan iemand die quasi helemaal verlamd is maar met de nodige hulpmiddelen nog perfect denkwerk op de computer kan doen.
3. Voor sommige mensen mag een fysische klacht al als voldoende beschouwd worden om op de ziekenkas te zitten, terwijl hij perfect nog ander werk kan doen. Denk aan de bouwvakker die iets aan zijn rug heeft waardoor zwaar werk absoluut uit den boze is, maar hij perfect nog 1000 andere jobs kan doen.
4. En voor de meest lakse groep is een klein mentaal dipje al voldoende om onmiddellijk op de ziekenkas te gaan want:
   • Men gaat mentale gezondheid volledig gelijkstellen aan fysische gezondheid EN
   • Men vindt dat preventieve zorg even belangrijk is als curatieve zorg EN
   • Men vindt dat je 0,0 risico's mag nemen in een mensenleven en dus bij de minste symptomen van burn-out (te weten: vermoeid zijn, geprikkeld zijn, ... héél algemene zaken dus)
   • ... waardoor deze groep tot de conclusie komt: "Mentaal dipje? -> 100% Ziekenkas" tot je je terug beter voelt. Maar wat is: "terug beter voelen"? Niemand die het weet. -> "Ik zal toch nog maar een weekje erbij nemen".

Vroeger was er helemaal géén sociale zekerheid. Zelfs Trap 1 (van hierboven) bestond niet. Als beschaafde maatschappij zijn we daar gelukkig vanaf. Maar nu zijn we dus ongeveer afgegleden naar stap 4 heb ik de indruk. Geen enkele responsabilisering meer. Geen enkele vorm van zelfvoorzienendheid meer.

Ik vind dit laatste wel een mooie opmerking eigenlijk. Maar ook degene die werken zijn al lang niet zelfvoorzienend meer en afhankelijk van derden. Hoeveel hebben er nog een moestuin om te voorzien in hun eigen groenten, houden kippen of runderen/varkens om te voorzien in hun vlees?

In een niet zo een ver verleden was dit wel zo

Waar mensen vroeger creatief waren om te overleven, hebben we mensen nu geleerd om creatief te zijn om als slachtoffer bestempeld te worden zodat ze kunnen genieten van de sociale zekerheid.

Ik snap deze vergelijking niet goed, een persoon zit in overlevingsmodus (dan zit logisch/principieel denken er echt niet meer in). Ze vertonen in de grond het zelfde overlevingsgedrag, maar je juicht het eerste toe, maar het tweede niet.

Anderzijds vind ik bedelen en stelen niet echt een meerwaarde en creatiever dan hun rechten laten gelden, zoals ze dit nu doen.

Resultaat? Meer dan 500 000 langdurig zieken in dit land. Evenveel als in gans Duitsland, met een populatie van 7 à 8 keer het onze. Profitariaat is in ons land dus wijdverspreid, laat ons daar geen illusies over maken.

Kan, maar het kan ook zijn dat er in Duitsland veel meer aandacht is voor veiligheid en welzijn op het werk. Misschien zijn de langdurige zieken het gevolg van andere zaken dan enkel een sociaal zekerheid met voldoende openingen voor profitariaat.

 

[pardal]

Wie zijn wij om te oordelen? Heel simpel: wij zijn de referentie. Wij betalen. Wij zijn de aandeelhouders. Of anders gezegd: "Wie betaalt, die bepaalt".

Wij als aandeelhouders hebben een CEO aangeduid (eerste minister) en hij heeft een systeem op poten gezet met werknemers (dokters) die ervoor moeten zorgen dat het systeem draait. Maar als wij merken dat het systeem niet werkt, dat er gaten in zitten, ... dan hebben wij het recht om bij te sturen. Dan hebben wij het recht om dokters op de vingers te tikken. Dan hebben wij het recht om maatregelen te treffen:

• Verbieden dat je nog kunt dokter-shoppen bijvoorbeeld.
• Controle op het thuisschrijf-gedrag van dokters bijvoorbeeld
• Controle op langdurig zieken opvoeren
• Enzovoort.

Dokters zijn ook maar mensen hoor. Mensen die in veel gevallen soms een vriendschappelijke band hebben opgebouwd met hun patiënten. Er heerst dus in veel gevallen een soort belangenvermenging. Net zoals de sponsor van de plaatselijke voetbalploeg nauwe contacten heeft met de schepen van ruimtelijke ordening en zal proberen om zijn bouwvergunning erdoor te krijgen. Zo proberen ook veel patiënten door hun goede contacten met de huisdokter hun ziektebriefje erdoor te krijgen.

Velen maken er zelfs geen geheim van. Toen ik nog in de ambtenarij werkte, daar werd gewoon openlijk gepraat over "ziektedagen opsparen" en vervolgens "jezelf thuis laten schrijven" om vroeger op pensioen te kunnen. Geen schaamte. Open en bloot aan de lunchtafel in de refter. Van waar komen die 500 000 langdurig "zieken" denk je?

Maar o wee als wij, de financiers, er iets van zouden zeggen. Dan mogen wij "niet oordelen over individuele gevallen" en gaat het van "alle vertrouwen in de dokters die in eer en geweten handelen". Bij fraude met vergunningen daarentegen is er niemand die spreekt over "alle vertrouwen in onze schepenen". Wat is het verschil? Omdat de ene groep de eed van Hippocrates gezworen heeft? :') Laat me niet lachen.

ik heb ergens anders nog gezegd, dit wilt eigenlijk zeggen dat je baas mag bepalen wat jij doet met je geld, want jij leeft met zijn geld.

Sterker nog dan zouden eigenlijk enkel werkgevers het voor het zeggen hebben? Maar hoe komen die aan hun geld? Van de consumenten? Hoort daar niet iedereen bij? Want iedereen consumeert niet?

 

[mac-bc]

ik heb ergens anders nog gezegd, dit wilt eigenlijk zeggen dat je baas mag bepalen wat jij doet met je geld, want jij leeft met zijn geld.

Sterker nog dan zouden eigenlijk enkel werkgevers het voor het zeggen hebben? Maar hoe komen die aan hun geld? Van de consumenten? Hoort daar niet iedereen bij? Want iedereen consumeert niet?

Als de maatschappij vindt dat we mensen met ziektebeeld X elke maand een bedrag Y moeten geven om te overleven, dan moet je achteraf daar niets meer over zeggen natuurlijk. Maar je kan als maatschappij wél beslissen om een bepaald percentage in maaltijdcheques te geven bijvoorbeeld. Kijk eens aan, iets wat zelfs nu al gebeurt bij werknemers.

Of je kan als maatschappij ook beslissen dat bedrag Y misschien teveel is en dit moet minderen. Dat kan ook.

 

[Loser]

In het algemeen vind ik dit zo'n bizarre discussie. Je hebt mensen als @Wilcao die tegelijkertijd zeggen dat je nooit over individuele gevallen kan spreken wegens een tekort aan informatie. Maar dan wel menen dat er een grote groep profiteurs is, terwijl die groep gewoon uit gelijkaardige individuele gevallen bestaat. Wie begrijpt dat nog.

Wacht, je vindt het raar dat mensen een probleem hebben met vooroordelen over een individu ingegeven door niets meer dan de groep waartoe die behoort?

 

[Falafel]

Ik heb zelf een korte periode nu op langdurige ziekte gestaan door fysieke oorzaken. Brute pech gecombineerd met chronische aandoeningen. Ik kwam met mijn uitkering eerlijk gezegd niet rond om alle medische kosten te betalen. Hoeveel mag een mens dan volgens jou krijgen? Wanneer is het genoeg? Wanneer is het te veel? Kan jij daar concrete getallen op plakken?

Want je kan natuurlijk wel mooie theorieën hebben, maar mensen zijn nu al zorg aan het vermijden omwille van de kosten, denk bijvoorbeeld aan medicatie, tandzorgen of kinesitherapie. Dan moet je ook met een theorie komen om de zorg betaalbaarder te maken (en dat er voldoende zorgverleners zijn).

 

[Sneeuwstorm]

Ik ging er vanuit dat ze ook effectief skiet?

Als ze dat zou overhebben om een random nutteloze hobby uit te oefenen, dan moet ze dat er ook voor over hebben voor het meest essentiële dat er bestaat; namelijk in haar eigen levensonderhoud voorzien. Dat is nu toch de logica zelve mag ik hopen?

1. De strengsten onder ons zouden kunnen redeneren dat de uitkering dan blijkbaar te groot is. Want het voorziet blijkbaar niet alleen in haar basis-levensonderhoud, maar je kunt er ook van gaan reizen. Zelf ben ik daar nog vrij genuanceerd in en zou een jaarlijkse bescheiden reis nog wel tolereren.
2. Als ze skiet, is het overduidelijk misbruik. Maar zelfs als ze gewoon 10 uur in de auto kan zitten om op reis te gaan, dan kan ze toch ook 8 uur per dag in de auto zitten om het beroep van taxi-chauffeur uit te oefenen? Waarom zou de maatschappij dan moeten opdraaien om in haar levensonderhoud te voorzien? Het is toch van den zotte dat we iedereen uitkeringen moeten uitbetalen die geen beroep kan uitoefenen van louter en alleen zijn/haar eigen keuze.

Ja, vind ik ook. Mensen die niet meer geschikt zijn voor de job die ze deden zouden dan aangespoord moeten worden om ander werk te doen.
Na een jaar ofzo ziekenkas zou je toch je conclusies moeten nemen of al genomen hebben en je herscholen of ander werk zoeken binnen je mogelijkheden.
En sommige mensen kunnen ook gewoon niet werken, door chronische aandoeningen, als ze dan 16u per dag in hun bed liggen wegens chronische vermoeidheid dan kan je ook niet verwachten dat ze terug gaan werken.

Ik ken ook mensen die al jaren op de ziekenkas staan, omwille van hun rug of dergelijke zaken, maar die dan wel nog kunnen 100km en meer met de fiets rijden. Waarschijnlijk ben je dan toch wel in staat om lichter werk te doen of ergens een bureaujob ofzo.

 

[Falafel]

Een van de grootste problemen imo is het tekort aan adviserend artsen en omkadering om die dossiers op te volgen. Want in principe mag de adviserend arts je dossier na 6 maanden beëindigen als hij/zij meent dat je het werk kan hervatten in eender welk beroep. Maar mensen worden nauwelijks opgeroepen rond die periode omdat er te weinig artsen zijn voor die jobs. De vacatures bij verschillende mutualiteiten staan zowaar al maanden of zelfs jaren open.

 

[Tijdloos]

Dit is toch een totaal nutteloze discussie?
Als een dokter zegt dat ze invalide is en niet bekwaam om te werken, dan is dat zo he. Een controle-arts kan dat bevestigen.

Het is wel een moeilijke imo. Vriend van me bv, had last van zijn rug en redenen om thuis te zitten voor x-aantal weken.

Nu was hij ondertussen naar een andere job aan het zoeken waar hij niet meer zo fysiek moest zijn. Hij had dan eentje gevonden waar hij over een maand kon beginnen. Hij moest normaal ondertussen terug naar de originele job gaan, rug was ook in orde (of toch voldoende). Hij heeft dan tegen de dokter gezegd dat hij het eigenlijk echt niet ziet zitten om nu nog terug een maand naar die job te gaan, om dan te wisselen. Want hij had toch nieuw werk, en dan was hij er vanaf. Dokter heeft hem een maand extra gegeven, terwijl dit "volgens het boekje" niet klopt denk ik.

----

Ik vraag me wel af wat iedereen die hier zegt "je mag niet oordelen zonder de details te weten" dan eigenlijk wil? Want zo kan letterlijk iedereen buiten de lijntjes kleuren. Vraag me niets, want je kent mijn situatie niet!

Er zal zeker voldoende volk zijn wat enorm graag terug aan het werk kon, maar laten we niet ontkennen dat er ook wel een redelijke hoeveelheid mensen is die er mooi gebruik van maakt.