Belgen hebben gewoon een hekel aan zich aan de regels houden. Velen hebben hun mond vol over misbruik, fraude en hoeveel de werkende mens wel niet moet afdragen maar men doet wel lustig mee met links of rechts eens wat te vergeten aangeven aan de belasting, wat misbruik maken van sociale steunmaatregelen en hopen andere zaken die onder misbruik of fraude vallen. Moest men wat minder tolerant zijn voor zo'n zaken en elkaar wat meer erop aanspreken, er zouden al heel wat minder problemen zijn. Maar zo te zien in het grote probleem de overheid die in de portefeuille zit, wanneer het de buurman is of de schoonbroer is ligt de mantel der liefde klaar om het te bedekken.
Dat laatste is ook zoiets wat me mateloos stoort. Elke keer worden topics als deze gevuld met voorbeelden over collega's, buren en kennissen.
Er bestaat een
meldpunt voor hé. Dan is het: "ik ga niet klikken hoor" of gewoon negeren dat dat bestaat en verder klagen.
Stop dan ook met er over te zagen. Hell, ge zijt even erg als ge weet van sociale fraude en er niets mee/aan doet.
Of ga er eens mee praten. Want
niet alles is zo zwart/wit als wat hier neergepoot wordt.
“Als mensen je niet zíén lijden, dan kan er volgens hen ook niets aan de hand zijn”, zucht Valérie-Sophie. Ik weet wat ze bedoelt, het onbegrip maakt mij soms ook radeloos. Soms zou ik liever kanker hebben of een been kwijt zijn. Natuurlijk meen ik dat niet. Maar niemand vraagt aan kankerpatiënten of ze niet wat overdrijven.
Op feestjes ben ik steevast de eerste die op de dansvloer staat en de allerlaatste die eraf komt. Na zulke avonden heb ik een week nodig om wat te herstellen en krijg ik steeds opnieuw de bezorgde ouderlijke vraag: “Waarom kan jij niet wat meer met mate genieten? Je wéét hoeveel pijn je hebt de dag nadien.”
Ze hebben waarschijnlijk gelijk, maar pijnloze dagen zijn als een geschenk. Dan voel ik me even ‘normaal’ en dan haal ik alles uit die momenten.
Maar het is natuurlijk veel makkelijker te roepen dat het profiteurs zijn en het over een pampermaatschappij hebben.
Hell, denk eens na over hoe mensen zoals zij makkelijker zouden meedraaien in de maatschappij? Imo is begrip daar een deel van: da's iemand die perfect deeltijds en met een aangepast pakket kan werken. En dat lijkt me hier ook een groot probleem.
Ik ga hier ook eens met een anekdote afkomen: onlangs is hier iemand moeten vertrekken omdat hij door ziekte zijn takenpakket niet meer aan kon. Geen kans op deeltijds of meer aangepast werk. Nee, 't past niet voor ons, best dat we uit elkaar gaan. En daar staat ge dan hé, als elke werkgever zo redeneert dan komt die gewoon niet meer aan de bak ondanks dat hij in een gewilde sector een job zoekt.
En ja: fraudeurs zullen er zijn en die moeten er uit. Maar de nuance is hier totaal zoek, zoals altijd.
Veel anekdotes, wat gestamp op mensen die het minder goed hebben; dat is dan ook totaal hun eigen schuld en uiteraard mogen mensen die steun krijgen van de staat/sociale zekerheid of simpelweg van "ons", geen greintje extra of plezier hebben.
Idem over armoede, er is hier bij bepaalde leden echt weinig empatisch vermogen hoor (en dan nog klagen dat het hier een links bastion is). Maar 't is natuurlijk makkelijk praten vanuit je rijkere middenklasse positie.
Dit interview slaat echt nagels met koppen.
Dat is eigen aan de huidige tijd: als je arm bent, krijg je ook nog eens het hele systeem tegen je, want dat is gebaseerd op wantrouwen. Gister was ik op de universiteit om over mijn boek te spreken, en daar hoorde ik opnieuw de reflex: ‘Ze moeten gewoon harder werken.’ Terwijl ik in het boek juist uitleg dat armoede om een collectieve aanpak vraagt, en dat je de oplossing níét bij het individu moet gaan zoeken.»
Dat ze zo’n mooi concept als veerkracht nu zo misbruiken. Het klinkt als een verwijt: ‘Jij hebt te weinig veerkracht! Je bent een watje en moet harder trainen, gezonder leven.’ Zo werkt het helemaal niet. Uit onderzoek blijkt dat de ene mens sneller ziek wordt dan de ander. Dat heeft te maken met onze weerstand: de basis daarvan wordt opgebouwd gedurende de eerste vijf à zes levensjaren. Het is dus geen spier die je op je 25ste zomaar even kunt trainen. Dat mensen sneller ziek worden, komt vaak doordat ze in die eerste levensjaren op allerlei fronten – voeding, verzorging, veiligheid, warmte – minder hebben gekregen.»
Dat is het mattheuseffect: degenen die al veel hebben, krijgen nog meer. Je ziet het nu ook weer met de klimaatverandering: wie het geld heeft om een Tesla en zonnepanelen te kopen, profiteert van subsidies. Wie dat geld niet heeft, krijgt het advies een trui aan te trekken, of krijgt een coach over de vloer die je komt vertellen hoe je thermostaat werkt
En al te vaak brengen ze hetzelfde moraliserende verhaal: ‘Ik ben nooit arm geweest, maar als ik het was, zou ik een veel betere arme zijn dan jij, ik zou zelfredzaam zijn, dus doe vooral wat ik zeg.’ Dat is wat het systeem nu doet, constant zeggen: ‘Lijk meer op ons, succesvolle mensen.’ Maar als je dan net als iedereen een flatscreen-tv koopt, is het weer niet goed. Elke mens met stress blaast graag wat stoom af voor tv met een zakje chips, maar als je arm bent, mag jij dat niet. Dát is wat ik aan mensen met geld wil uitleggen, dat mensen zonder geld hetzelfde doen als zij.
De vraag is ook: hoe vaak kun je te horen krijgen dat je niet zelfredzaam en veerkrachtig genoeg bent, dat het dus allemaal je eigen schuld is, zonder dat je je middelvinger opsteekt en zegt: ‘Ik doe niet meer mee!’
Zal ik anders de stapel rapporten doorsturen die hier asap de deur uit moeten maar waar ik de tijd niet voor kan vinden omdat ons team overbelast is?
Maar dan zeggen we inderdaad hetzelfde. Dat er misbruik is, en dat moet tegengegaan worden in de mate van het mogelijke/nuttige. Maar dat oordelen over individuele gevallen zo goed als altijd onzin is, en vaak neerkomt op pure discriminatie.
