Wie zijn wij om te oordelen? Heel simpel: wij zijn de referentie. Wij betalen. Wij zijn de aandeelhouders. Of anders gezegd: "Wie betaalt, die bepaalt".
Wij als aandeelhouders hebben een CEO aangeduid (eerste minister) en hij heeft een systeem op poten gezet met werknemers (dokters) die ervoor moeten zorgen dat het systeem draait. Maar als wij merken dat het systeem niet werkt, dat er gaten in zitten, ... dan hebben wij het recht om bij te sturen. Dan hebben wij het recht om dokters op de vingers te tikken. Dan hebben wij het recht om maatregelen te treffen:
- Verbieden dat je nog kunt dokter-shoppen bijvoorbeeld.
- Controle op het thuisschrijf-gedrag van dokters bijvoorbeeld
- Controle op langdurig zieken opvoeren
- Enzovoort.
Dokters zijn ook maar mensen hoor. Mensen die in veel gevallen soms een vriendschappelijke band hebben opgebouwd met hun patiënten. Er heerst dus in veel gevallen een soort belangenvermenging. Net zoals de sponsor van de plaatselijke voetbalploeg nauwe contacten heeft met de schepen van ruimtelijke ordening en zal proberen om zijn bouwvergunning erdoor te krijgen. Zo proberen ook veel patiënten door hun goede contacten met de huisdokter hun ziektebriefje erdoor te krijgen.
Velen maken er zelfs geen geheim van. Toen ik nog in de ambtenarij werkte, daar werd gewoon openlijk gepraat over "ziektedagen opsparen" en vervolgens "jezelf thuis laten schrijven" om vroeger op pensioen te kunnen. Geen schaamte. Open en bloot aan de lunchtafel in de refter. Van waar komen die 500 000 langdurig "zieken" denk je?
Maar o wee als wij, de financiers, er iets van zouden zeggen. Dan mogen wij "niet oordelen over individuele gevallen" en gaat het van "alle vertrouwen in de dokters die in eer en geweten handelen". Bij fraude met vergunningen daarentegen is er niemand die spreekt over "alle vertrouwen in onze schepenen". Wat is het verschil? Omdat de ene groep de eed van Hippocrates gezworen heeft? :') Laat me niet lachen.